Op de wijse: Tobyas tot sterven gheneghen, &c. O reyne Liefd’ uyt God ghevloten, Ghy hebt mijn Ziel in u besloten, Hoe goedt // hoe soet Zijn uwe krachten, In mijn ghedachten. O liefde soet! O vyer des Heeren! Als ghy in-vloeyt wie mach u keeren, Wie mach // den dach
In my bevelen // sijn licht te helen. Ghy toont my u schoone rijckdommen, Die niet en zijn te oversommen, Ick weet // ’t secreet Van uwe minne, In mijnen sinne. Als ick ghevoel u groote deuchden, Mijn hert ontspringht in my van vreugden, Als ghy’tin my Verschijnt van boven, Ick moet u loven. O Hemelsche soete Fonteyne, Mijn ooghen sien op u alleyne, Niemandt // u handt Kan wederstreven, Als ghy wilt gheven. Als ghy door u vriendelijck wesen, Mijn hert en Ziele wilt ghenesen,
En dijn // aenschijn My wil verblijden, Wie sal ‘t benijden? Wie sal wech nemen mijn vertrouwen? Ick wil my aen u liefde houwen, Ghy zijt // altijdt Tot my gheneghen // Wie macher teghen? Kleyn ende teer ben ick van machten Maer des te meer zijn uwe krachten, Hoe min // ick bin, Hoe grooter liefde, Mijn Ziel door kliefde. Mensch-liefdich zijt ghy t’allen stonden, Dat heeft mijn ziele wel bevonden, Als sy // tot dy Vierich ghevloden, Heeft in haer nooden. Een Moeder mach haer kind vergeten,
Maer uwe Liefd’ is ongemeten, Gheen noodt // soo groot, Die kan verwinnen, ‘t Vyer uwer minnen. Ben ick versoent door uwe wonden: Als ick u Vyand was bevonden, Veel meer // O Heer, Sal ick ontkomen, Zijnd’ aengenomen. O hoogen troost: O soet vermaken! Ghy doet mijn ziel in liefde blaken, Ghy sticht // verlicht, En vrijd mijn herte Van alle smerte. Had’ ick u niet tot medecijne, Van droefheyd soud mijn ziel verdwijnen: Maer ghy // zijt my Tot troost gegeven,
Hier in dit leven. Ick danck u heer van u goetheden, Ghy stelt mijn Ziel met u in vreden, Ick danck // ick danck, Ick danck u Vader, Mijnen ontlader.
Cookies on Poetry Cove