Het vierde Deel. Den Bruydegom hoorende sijn Bruyt klagen, komt haer vertroosten, rechtet een nieuw Verbont met haer op: Sy met verwonderinghe en groote danckbaerheydt zijn liefde ontfangende, seght de Wereld adieu, en verblijdt haer in sijn geselschap. Doet haestigh op, ‘t’ Lief, ick ben daer veur, Het heeft dijn druck en smert ‘t’ hert bevangen?
Houd op van rouw, houd op van u ghetruer, En laet dijn traenen wasschen van dijn wanghen, Mijns herten Lief, mijn Bruyd, mijn uytverkoren, Ghy sult dijns herten troost nu van my hooren. Mijn dierbaer bloed, dat ‘s voor u uytghevloeyt, Om al u sond’, en schulden te betalen, ‘t Is voor ‘t’ Lief, nu sy dus is vermoeyt, En in haer grond, soo diep en laegh gaet dalen, Siet hier ‘t’ Trouw, dijn sond’ is vvech ghenomen, Iae ‘k hebb’ u sond’ in ‘t diepst’ der Zee doen stromen. Bruyt.Ach wie heeft oyt soo soeten stem ghehoort, Nu ben ick meer verleghen dan te vooren, Sch deedmen my, soo als my wel behoort, Was ick met Ziel en Lijf niet gantsch verlooren, Ach kond’ ick nu ‘t’ Heer, op ‘t hooghste loven, Want dese spraeck gaet ‘t’ verstant te boven. Mijn Ziele roept, nu al ons hulp by een, Op dats’ ons vreucht’, en blijdschap meughen speuren,
Looft sulcken Heer, en denckt om anders gheen, Maer ist oock waer, kan dit my wel ghebeuren, Ick ben ontspoort, ick kant my niet versinnen, Kan sulcken Heer, sulck een als my soo minnen: Nochtans ghevoel ick meer als ick verstae, Dit mach of kan ick immers niet ontkennen, Maer waer ick ben, of sta, of waer ick gae, Ick denck, hoe sal ick tot ‘t’ Heer ghewennen, O wonder dingh, ick moet hier schier in smooren, Wat mach ‘t’ Heer, doch tot dees liefd’ behooren. Bruydegom.Mijn Lief, hoe bent ghy my dus aengenaem, Ick wil my met u, eeuwichlijck verlooven, Ick wil dy gheven heel een ander Naem, V eerste Naem sal eeuwich zijn verschooven, Dits nu dijn Naem, niemand’ en kan hem noemen, Mijn Naem, in u sult gh’u alleen beroemen. Ick moet mijn Lief, nu schencken een juweel, Op dat haer hert en Ziel, sich mach verblyden,
Houdt daer ‘t’ Bruydt, dit is het beste Deel, Dit sal u niemand nemen, t’gheenen tijden: Blijft vast by my, soo sult ghy meer verwerven; Blijft ghy ghetrouw, soo sult ghy alles erven. Siet nimmer om, nae gheenigh Creatuer, Al schijnet yet, laet schijn u niet bedrieghen, Want gheen van al en heeft den minsten duer, Hoe soud ghy dan dijns Ziels vernoeghen krijgen? Gaet deur haer deur, op ‘t eynd’ sult ghy my vinden, Als ghy my vindt, sal ‘t Creatuer verzwinden. Bruydt.V Dienst-maeght danckt zijn groote Majesteyt; Iae of ick nu ‘t’ Coninck recht kon dancken: Hier is ‘t dat my mijn druck en smert in leyt, En daer ‘t’ Gheest gheduerigh om gaet jancken; Ach, ick ontblijf, ‘k ontblijf in alle dinghen. Och die eens mocht sijn lof op ‘t hooghst volbringen. V Dienstmaeght bidt ootmoedigh om ghenae, Mach de dienstmaegt ‘t’ Heer eens een woort spreken
Dijn groote liefd die gaet ‘t’ Ziel te nae, Haer hert dat schijnt van liefd te sullen breken, Beliefd u liefd uyt liefde wat te staecken, Soo niet, soo wilt ‘t’ hert wat ruymer maecken. Ach noch een woort vervelet u niet ‘t’ Heer, Mijn Heer die kent ‘t’ niet, en niets vermoghen; Ach laet niet toe de minste wederkeer, Noch dat ick door geen dinck meer wordt bewogen, Want sonder u soo moet ick steets aen vallen, En ‘t is met my niets niet, jae niet met allen. Bruydegom.Hoe lang hebb’ ick verlangt nae sulcken Bruydt, Die door ootmoedt en kennis so mocht dalen; Die door ‘t’ Liefd al d’ander Liefd uyt-sluyt; Die door ‘t’ Liefd niet vreemts weer in wil halen; Die door ‘t’ Liefd haer selven heeft vergeten, En door ‘t’ Liefd niet als van mijn wilt weten. Mijn Bruyt komt geeft my ‘t hert, gemoet, en ziel, Bedinght hier voor niet, laet u Bruyd’gom raden,
Ach, of ghy wist, hoe wel my sulcks gheviel, Ghy soud hier in, u nimmer sat versaeden, ‘k Versoeck noch eens ‘t’ Bruyt, wilt niet bedingen, Want dijn Liefs liefd’, die sal genoechsaem dringen. Siet toe de liefd’ die word te met wat stout, Dat ghy dijn Gods-dienst, niet vergeet te pleghen, (‘k Weet wel dat ghy ‘t’ raedt ten goeden hout, Want sonder dienst, soo valt ‘t’ Lief verleghen, Bid, vvaeckt, klopt, soeckt, verheucht, en looft met beven, Denckt wie meest heeft, die word hier meest gegeven. Gaet steeds in u ‘s Gheests Tempel van dijn hert, En wilt u niet, als ‘t’ dienst onderwinden, Al vallet in ‘t eerst, soo staegh dijn hert wat hardt, Vertraeght doch niet, ghy sult Ziels rust bevinden, Want dits mijn Stoel, mijn throon hier wil ick blyven Hier sal mijn Geest, dijn Geest nae ‘t eeuwigh dryven. Gaet niet meer uyt, blijft binnen in ‘t’ Choor, Want ‘t is in u, dat alle dinghen tuyghen,
Hier gheef ick u, hier gheeft ghy my ghehoor, d’Aenklacht is hier, het oordeel en ‘t neerbuyghen, Hier vind ghy troost, hier vind ghy dood, en leven, Hier vind ghy al, wat ghy oyt hebt bedreven. Schoon yemand seyd’, dat ick hier buyten was, Ghelooft het niet, dees stem wilt nimmer hooren, Hoort niemands stem, dan die u Ziel ghenas, Ia Engels schijn, en moet u niet bekooren, Gedenck dit woort, ‘t reyn hert sal God aenschouwen Dus moet ghy my, dijn Tempel steeds reyn houwen. Mijn vlees en bloedt, moet zijn u spijs en dranck, Om eens te zijn, met ‘t’ ghekruyste wesen, Soo ghy ‘t in neemt, soo neemt het synen ganck, Dees spijs die voedt, en doet de Ziel ghenesen, Noyt minnaer vlood, ick ben oock noyt gheweken, Dus is ‘t’ vleys en bloedt, by ‘t cruys geleken. Bruyd.Mijn Heer, hoe spreeckt ghy my soo lieflijck toe, Dits gheen ghebruyck, dit staet my niet te lyden,
Een Mensch, een Mensch, mijn Heer sal die (wel hoe Een worm, geen Mensch) so met zijn Min bestryden? Laet af, laet af, laet ‘t’ Heer slechts behagen, Dat lijf en ziel haer ondeucht steets beklaghen. Is ‘t mogh’lijck Heer, dat gh’u soo nedrigh kent; Is ‘t mogh’lijck Heer, dijn selfs my te betuyghen; Is ‘t mogh’lijck Heer, dat ghy soo nedrigh bent; Is ‘t mogh’lijck Heer, van u dit soet te suyghen; Is ‘t mogh’lijck Heer, u Liefde soo te smaecken: Geliefd dan Heer, ‘t’ liefd na d’uw’ te maecken. Drijft uyt dijn Kerck al ‘t geen ‘t’ hert mishaeght, ‘t Sy wat ‘t oock wil, ‘t’ Heer wil niets verschoonen ‘t Sy of quae wenscht, natuer, of alles klaeght, Laet slechts ‘t’ wil in dynen wille woonen, Neemt al ‘t’ Min, ‘k wensch Min te zijn verdroncken, ‘k Wensch maer te zijn in ‘t eenigh’ Een versoncken. Vliedt nu van my, o Wereld vol gheraes, Ghy bent niet weer my eens op te leenen,
Ick acht niet meer dijn ydel schoon geblaes, ‘t Is maer een blick, dan is ‘t al t’saem weer henen: Foey, mocht ick nu ‘t’ tijd op ‘t duyrst weer koopen, ‘k En sou niet gaen, liefst vliegen, of snel loopen. Adieu ‘s vleeschs lust, en al wat hier aen kleeft; Adieu ‘s vleys rust, adieu ‘s vleys sinnelijckheden; Adieu ‘s vleys vreucht die nae meer droefheyt geeft; Adieu geneeight, schoon schijn van minn’lijckheden; Adieu Speelnoots, adieu al ‘s werelts Vrienden; Adieu al t’saem die ‘t’ Ziel oyt ontdienden. ‘k Heb nu gevonden die ‘t’ Ziel bemint, Daer al die Min als roock voor moet verdwijnen, Dijn Minn’ is niet als vleysch en aerts ghesint, Adieu mijn schijnt Min, maer s’ is vol aerts fenijnen, Dijn Min was ‘t hoogst, die quaemt ghy my beloven Maer door dijn Min soeckt ghy ‘t’ Lief te roven.
Cookies on Poetry Cove