Stemme: Een eeuwige vreugt die niet en vergaet. Paulus acht zijn ghewin voor schae Om Christum te ghewinnen,
Christus met zijn Gheest en ghenae, Bewoond’ alleen zijn sinnen: Al ‘t sienlijck acht hy dreck, Noodt, kommer, noch ghebreck Docht hem yet te ghelijcken, Zijn d’onghemeten vreught, En glory vol gheneught, Die naemaels in Gods volck sal blijcken. Aerdts-lusten, die de hooghste lust En Gode wederstreven, Waent hy gheen lusten, wants’ onrust En onvernoeghen gheven: Maer het beloofde goedt, Dat Godt den zynen doet, Is wesentlijck volkommen In niemands hert ghedaelt, Noch van gheen oogh bestraelt, En waer voor dat elck moet verstommen.
Wat ons den Vorst der wereld toont Is ydelheyd, en loghen, Hy troont met lust, met smert hy kroont, Oock buyten het vermoghen: Is ’s wereldts lust gheheel, Maer ‘t alderbeste deel Van Maria verkooren Christus ghenadigh deylt, En mildelijck uyt deylt Voor die, die maer en willen hooren. Maer of ghy waert in weelden dan Nae wensch en wil gheseten: D’een ramp of d’ander schielijck kan V dwaes en stout vermeten Gantsch storten in den grondt, Maer die in Gods verbondt En liefd’ is op-ghetoghen, Gheen ramp, noch gheen gheval,
Noch doodt, noch leven, sal Hem van ‘t gheliefde scheyden moghen. Of ghy noch oudt en grijs bejaert In wellust u mocht weyden: De dood die niemand niet en spaert, Die bootschapt dijn af-scheyden; Die sleept u nae het graf, Met wroegingh wreed, en straf: Maer die Christum aenkleven Met een ghemoedt vernoeght, Dat nimmermeer en wroeght, Treden van dit, in ‘t eeuwigh leven. Der zonden loon dat is de doodt, En schrickigh Hels verdommen: Maer de gherechtigh’ in Abrams schoot Sullen juychen, en rommen, En erven ‘t Heyl-ghenot Volkomentlijck in Godt,
Van hoop, en van betrouwen, Vol Lof haer lippen zijn, Van aenschijn, tot aenschijn Sy God haer hooghste goet beschouwen.
Cookies on Poetry Cove