Stemme: Vooghdesse der ghemoeden. ’T Hooghste goedt vaeck verliesen De menschen hier, te lustvolgigh genegen, Of dolen in ‘t verkiesen, Door toestemmingh, sonder rijp overweghen: Waer door men sticht // op drijf-zant licht, Op waen, of ydel segghen,
Daer ‘t sou behooren // de kosten van te vooren T’overlegghen. ‘t Behoeft wel gauw opmercken, Om niet door schijn-waerheyd te zijn bedroghen: Want elck van ons tijdts Kercken Komt, dat hy waerheyd veyld, en d’ander loghen. Wie oordeel mist // sich licht vergist In dees verwerde Talen: ‘t Sal dan behoeven // de gheesten te beproeven, Om niet dwalen. Christus den Wegh, en ‘t Leven, Is onse Baeck, om niet in ‘t wild verzeylen, En vrijd van doolinghs sneven, Als wy ons loop, nae hem, voorsichtigh peylen: Maer groot ghevaer // op kruys-wegh, daer Vinghers wijsen verscheyden: Wie niet omsichtlijck // hier is, die sneuvelt lichtlijck Door ‘t verleyden.
Christus, siet hier of ginder, Naer sijn voorsegh, is hier by elck ghemeene, Maer zijn nae-volgingh minder, En om dat elck wil zijn Gods Kerck alleene: Men scheurt en band // om misverstandt; Men heerscht over zijn naesten: ‘t Heer deugts betrachten // alsmen om hem verachten Sich wil haesten. Wie tot zijns naesten voordeel Maer onderwijst, en kan gheen schade bringhen, Als die op ban, of oordeel Elck sluyt ghevolgh, als noodigh wil opdringen, Sonder Gods geest, men twijfelt meest Of hy bouwd op ‘t ghesteente, Proef dient in desen // om dat elck nu vvil vresen Godts Ghemeente.
Cookies on Poetry Cove