Het seste Deel, Een Bruydegom vermaendt zijn Bruydt, hoe datse haer voortaen dragen sal in zijn afwesen: en hoe datse de gewenschte toe-kommende vreugt in ‘t Kruys sal gedencken, deselve met lijdsaemheyt verwachten, en ondertusschen haer zijnes Gheests verblyden. Bruydegom.Al ‘t geen ‘t’ Bruyd nu voorts ontmoeten mach, Dat sal de Liefd’ nu voort wel onderwijsen; De Liefd is ‘t eynd’ van alle ghewach; Iae Liefd’ is ‘t gheen dat alle Wetten prijsen, De zalvingh Gods, het Christelijck vereenen: Dit ist al t’saem dat Gods gheboden meenen. Mijn Lief besit dijn Ziel dan met ghedult, En laet de Liefd dijn hoop’ altijd regeeren: Dijn tijd en stond die moet eerst zijn vervult,
Want al ‘t geen komt, sal u in ‘t minst niet deeren, Maer oorsaeck zijn ‘t’ Liefd noch meer te proeven, ‘t Zy wat dan komt, dat sal ‘t’ Lief behoeven. Vergheet oock niet ‘t’ alderliefste Kint, Dat ghy in u mijns Vaders Rijck leert kennen: In u is meer als gh’in de wereld vindt, Want ‘t moet sich al om ‘t middel-punt om-wennen; ‘t Is al om u, ‘t is al in u beslooten, Al ‘t geen ‘t verstand en dijn ziel kan begrooten. Al wat g’ hier schoons, of gracelijcken siet, Of hoort, of siet, of smaeckt, of meucht gevoelen, Denckt steets een stip is teghen ‘t eevvigh niet, En denckt, u buyr is met geen drop te koelen: De groott’ uws Ziels kan geen dinck hier vernoegen, Iae selfs ‘t’ vreucht die ‘k u hier toe gae voeghen. Al dijn ontmoet, dat moet hier zijn ghezaeyt, Hoe meer ghezaeyt, hoe meer ghy nae sult maeyen: Dit is ‘t daer al des Hemels vreucht op draeyt,
Laet u dan hier met (‘t is ghenoegh) niet paeyen, Ick soeck in all’s voor u de meeste winste; De minst’ is d’meest’, weest dan hier gaern de minste. ’k Weet wel ‘t’ Lief verlanght seer nae de Stadr Die nu voor ‘t hert, oogh, ooren is verhoolen, Daer sy somtijds een blick van heeft ghehadt: Maer toeft noch wat, sy leydt maer wat gescholen: ‘k Soeck eerst door u noch meer verdoolde Schapen, Die voor dees Stadt onkund’ noch ligghen slapen. Soeckt dan met my ‘t’ Schaepkens hier en daer, Met sulck een Liefd als ghy nu hebt bevonden: De Liefd en vreest voor gheenderley ghevaer, Soo send ick u, soo ben ick oock ghesonden: Denckt steets Gods liefd is steets en meest van nooden Dies wilt den Menschd door liefd tot Liefde nooden. ‘t Is waer, al ‘t schoon in ‘s Hemels schoonen Troon Begeert ‘t’ Lief te sien, met groot begheeren: Maer ‘t is niet vremt, d’wijl d’alderschoonste schoon,
Al ‘s Werelds schoon in vuyl kan doen verkeeren; Want dit’s niet schoon, dat eenmael moet bederven: Maer dit’s eerst schoon, dat nimmer kan versterven. ‘t Is waer, zanghs vreught in ‘t nieuw Ierusalem, Begeert ‘t’ Lief, met een ghestadigh suchten: Maer ‘t is niet vremt, d’wijl aller stemmen stem, Al ‘s werelds stem, als ydel wint doet vluchten; ‘t Is al t’saem vremt, dat niet met d’eeuwighe stemmen: Maer dat ‘s een stem: In vreught sult g’eevvigh zvvemmen. ‘t Is waer, Ziels goedt in d’Opper-hemels zael, Begeert ‘t’ Lief, met langh en steets verlangen: Maer ‘t is niet vremt, d’wijl dit goedt t’eenemael ‘Al ‘s werelds goedt, als niet, in sich kan vanghen; ‘t Is geensins goedt dat Wijsen hier versmaden: Maer dat’s een goedt dat eeuwigh kan verzaden. ‘t Is waer, u lust te zijn by ‘t Hemels Heyr, Iae ‘t lust u ziel, met al ‘t ghemoed en sinnen, Maer ‘t is niet vremt, dit is oock haer begheer,
Want lust tot lust, is altijd vreught beginnen: Dit’s dan gheen lust, daer lust verkeert in trueren; Maer dat’s een lust, daer eeuwigh lust sal dueren. ‘t Is waer, ziels rust in ‘t eeuwigh Hemels huys, Begeert ‘t’ Lief, met een stil vreuchdigh weenen: Maer ‘t is niet vremt, d’wijl rust geteelt uyt kruys, Al ‘s werelds rust, als onrust stoot daer heenen: Dit’s gantsch geen rust, daer d’onrust wort geboren: Maer dat’s een rust, daer noyt rust wort verlooren. ‘t Is waer, ‘t’ Lief, de vreught op ‘t Liefde-feest, Dat lieft ‘t’ Bruydt, verr’ boven haer bevaten: Maer ‘t is niet vremt, d’wijl dynen hoogen Geest Door Liefd niet weet van wicht, noch tal, noch maten: Dit’s dan geen Liefd, daer Liefd ‘t eynd kan bedencken Maer dat’s een liefd, daer liefd sich wech can schencken ‘t Gheen hier ontbreeckt, wordt tot hier nae gespaert: Dies wilt dit eerst al dadigh overweghen, Daer hoort veel toe, eer ‘t’ vreucht wort volbaert:
Gezooght, gevoed, ‘s Geests jaren heeft verkregen, In all’s volleert, beproeft, en vroom gebleven: Het naest hier toe is steets Al overgheven.
Cookies on Poetry Cove