Op de wijse: Ghy Memelijckers met namen, Die hier wil staende blijven, En vord’ren meer en meer,
Moet hem niet laten dryven Van Menschen heen en weer, Maer sonder ommekeer, Met alle sijn ghedachten Alleene sien en achten, ‘t Exempel van sijn Heer. Siet ghy de Menschen dolen Verlichtse soo ghy kont, Oft laetse God bevolen, Oordeelse niet terstont Want God kent haren gront: Wien oordeelt ghy soo seere, Hy staet oft valt zijn Heere Die hem oock maeckt ghesont. Wacht u te onderwinden Yemants verborgentheydt, Godt sal ‘t naemaels wel vinden, Hierom den tijdt verbeyt
Te kleyn is u wijsheyt, Om vonnissen te gheven, Soeckt ghy slechs te beleven ‘t Gheen u is op gheleyt. Hoort ghy yemants ghebreken Ghelooft niet sulcken praet, Maer wilt hem selfs aenspreken De sake onderstaet, Misschien ist niet soo quaet, Hy sal u contenteren, Oft hy sal hem bekeeren, Soo hy is in misdaet. Met vriendelijcke reden Sulcke te nemen waer, En voor God in ghebeden, Oock te ghedencken haer Dat is Gods wille, maer, Te schenden yemants fame,
Is Godt niet aenghename En ‘t heeft een groot ghevaer. ‘t Sijn somtijds sulcke dinghen Waer van gheen Wet en is, Daer op een Wet te bringhen, Tis al te onghewis De grootste duysternis, Is meest by sulcke lieden, Die veel willen ghebieden, En loopen selve mis. Die de Weerelt versaken, Worden terstont benijdt, S’en konnent soo niet maken, Oft sy worden altijdt Der Menschen gunste quijt, En lichtelijck belooghen, Want van de schalcke ooghen Was Christus noyt bevrijdt.
En oftmen schoon vernomen Eenighe feylen heeft, Wie isser soo volkomen, Die nimmermeer en sneeft Och die ootmoedich leeft, Met een gheduerich mercken, Al op sijn eyghen wercken Niet licht een oordeel gheeft. Na dat de liefd’ is vyerich Oock de oordeelen gaen, De liefd’ is goedertierich, En vremt van arghewaen Och neemt de liefde aen, Die sal u onderwijsen, Het goede sal sy prijsen, En ‘t quade laten staen. Het quade te verbreyden Dat komt uyt onverstant,
Het doet de herten scheyden, En ‘t breeckt der liefden bant En het en sticht niemant, Maer ‘t doet goe vrienden twisten, Het sijn des duyvels liften Die stoockt al sulcken brant. Niet om ‘t ghebreck ghenesen En brenght by ‘t aenden dach, Maer om dat hy door desen, De liefde breken mach: Want hy hem menghen plach, Onder Gods kinders teere, Als hy die voor den Heere Te samen komen sach. Des Werelts grove sonden Laet hy wel ongheroert, Haer schalcke boose vonden, Werden gheacht voor boert,
Maer die een leven voert, Nae Gods bevel ghegheven, Teghen ‘t ghemeyne leven Daer wordt haest op gheloert. Soud’ men aen nemen ‘t klagen Datmen hoort altemet, Het soud’ ons doen vertraghen, In ons Christ’lijck opset Want hy wort licht besmet, Die geerne soeckt te spreken Van sijns naesten ghebreken, En blijft selfs ongheret. Dus laet u niet beweghen Op dat in sulcken graet, Ons heyl niet sy gheleghen, Aen yemants doen of laet Aen yemants liefd’ of haet, Maer Christus onsen Heere,
Sijn leven en zijn Leere Ons tot een voorbeelt staet.
Cookies on Poetry Cove