'tGheestelijck Bloem-hofken

Op de wijse des selfden Psalms: De Hemelen seer klaer. Gheen Schepsel soo gheringh, Of ‘t predickt sonderlingh

Sijns Scheppers lof, en prijs, Meer, of men luyd-keels riep: Den ghenen die ‘t al schiep, Is machtigh, goet, en wijs. Doch onder alle die, Voornamelijck ick sie Der Hem’len kring uyt drucken Hoe groot, en wonderbaer Is desen Konstenaer, Vol kloecke Meester-stucken. Dat uytghebreyd ghewelf, My, tot den Schepper self Met soo veel Lichten treckt, En tuyght van ‘t ware Licht, Dat zijn schoon Aenghesicht Daer onder houdt bedeckt. Nu weyd’, mijn ooghen weyd’! Den Hem’len Majesteyt,

Vol schoonheyd inghegoten; Die schoonheyd my verbeeld, Vandt noyt gheschildert beeldt, Tot noch voor ons versloten. Nauw gist’ren daelde neer, Den morghen meldent weer Gheduerighlijck voortaen: Den eenen duyst’ren nacht Het tot den and’ren bracht, Gods Lof noyt stil bleef staen: ‘t Schoonst dat oyt daeg’lijcks blonck, Ons ‘s daeghs zijn stralen schonck, Te helder noch van verren, En als het onder doock, Den duyst’ren nacht ons oock Quam lichten met zijn Sterren. Ter Wereld is gheen hoeck, Daer ‘t volck uyt ‘s Hemels boeck

Des Scheppers macht niet kent; Hoe ongheleert, of bot, Het leest de Schrift van Godt Aan ‘t klare Firmament: Elck Sterre doch ghewis Een gulden Letter is: Wie dees boeck-slaven t’same Omsichtelijcken stelt, Daer merckelijck uyt spelt Godts wonderlijcken Naeme. Van daer is ‘t oock, dat trots Den blixem onses Godts, Den sterff’lijcken verschrickt, Sy vlieden al haer best, Als hy van ‘t Oost in ‘t West In yders ooghen blickt: Wat plaets, wat hoeck, wat oort Den Donder men niet hoordt,

Wanneer hy die wil senden, Hy berst een wolcken uyt, Met eysselijck gheluyt, Tot aen des werelds enden. In ‘t driftigh veldt, om hoogh, HeeftGod des werelds oogh De Son, een hutt’ vergunt: Waer uyt hy (toe-bereedt) Als een Bruydegom treedt, Die in Cieragi’ uytmunt; Die uyt zijn sleep-zael gaet, En blinckt in schoon ghewaedt, Van held’re Diamanten: Met minder luyster niet Ons ‘t Licht zijn fackel biedt, En straelt aen alle kanten. Soo haest hy ‘s morgens rijst, Op dees aerdtbodems lijft,

Der Sterren glans verdooft: Ghelijck een moedigh Heldt, Hy sich tot loopen steldt, En toont zijn gulden hooft: Den gulden vlamme-drich, All’ ooghen treckt tot sich, Van menschen en van dieren`, ‘t Ghevoghelt al ghelijck Hem groet met wilt musijck, En vrolijck tierelieren. Verwondert ick aensach, O Vader van den dagh! Hoe snel ghy ‘t al verklaert; Hoe vlugh ghy henen schrijt, Iae, in soo korten tijdt Volbrenght u Hemelvaert: Des Hemels blaeuwe tent Ghy daghelijcks om rent,

Met u ghevleckte Paerden: V hitt’ breeckt al, ins door, En niets en blijfter voor Ghescholen op der aerden. Schoon is ‘s Hemels aensicht, En alderschoonst het licht Waer deur de Wereld siet; Noch schoonder is Gods Wet, Die reyn en onbesmet Noyt Ziel haer cleck en liet: Klaer den besterden Throon, En alderklaersten toon, Die goudt-geel Sonne luystert, In klaerheyd, waer sy straelt, Gods Wet noch prijs behaelt, Voor wien al ‘t licht verduystert. Onder veel dinghen nut De Sonne, ‘s levens stut,

Werdt aldernutst gheacht; Doch nutter oyt bekleef De Wet, die God beschreef, Het sterff’lijck mensch’ gheslacht; Die Wet, die aenghemerckt Ziel neyginghen daedlijck werckt, Ten goeden van den quaden, Vermidts sy seecker tuyght, Waer deur men Gods hert buyght Tot gunst, van onghenade. Den Leeck sy wederbaert, En zynen wulpschen aert In wijsheydt wand’len doet, Wanneer sy (wel be-ooght) Soo onderschey’lijck tooght, Het waer’, en ‘t valsche goed: Wie heyligh, en gheschickt, Des hooghsten zeden wickt,

Die sals’ oprecht belyden, En d’onderhouder werd Ervaren, hoe sy ‘t hert Soo seer in Godt verblyden. O! welck een held’ren glants In d’ooghen des verstants. Van ‘s Heeren Wet afschiet, Waer deur, Heer, uwen knecht, Na u behaghen recht ‘t Een lieft, en ‘t ander vliedt: Die vreese, die steeds vreest, Met eenen kindschen Gheest Des hoochsten toorn: is heylich, Dies ‘t tot dat sy verhoopt, Niet met der tijd verloopt, Maer in Gods schoot rust heylich. Rechtveerdich is ‘t ghericht, Dat yder synen plicht

Aenteekent, en verklaert, D’wijl ‘s Hemels wetten dan Gheen tongh volprysen kan, Hoe nut sy zijn, en waerd’: Noch Gout, noch eel ghesteent Heeft Ophir oyt verleent, Soo dierbaer in mijn ooghen; Noch nimmer Honich-bye, Confiten Honich, die Soo soet heeft smaken moghen. V knecht heeft ‘t gheen hy weet Al steets met doen bekleet, Steeds hield’ hy sich vermaent, En nimmer yver sat, Speurd’ hoe sy hem den pat Ter hoochster eeren baent. Soo oyt mijn Ziel verleydt Was, deur onwetenheyt,

(Wie kan de feylen myden?) Verinnert my, o Heer! Al ‘t gheen, waer deur wy d’eer Ws heyl’gen Naems ontwijden. Ontslaet derhalven my, Der trotse heerschappy, Soo blijf ick onbevleckt, En onbesoedelt, van Al ‘t gheen den vromen Man Tot schuldt en onheyl streckt: Als dan sal Davids mond Ontdecken ‘s herten grond, Met heylighe Ghedichten. Mijn scherm Heer, troost, en schilt, Die my verlossen wilt, En al mijn kruys verlichten.