Op de wijse: Gheswinde Bode van de min. O Eeuwich Koninck die ick min, Wt mijn Zielen kracht, Ghestadich is mijn hert en sin, Vol van u ghedacht, Siet mijn wil en verstant, Heel in u liefde brant, Want ghy, Maeckt mijn Ziel ghestadich bly, Door u soete spraeck,
En Hemels vermaeck: O mijn waerde Heer! En doorstraelt my meer en meer. V Liefde is soo overgroot, Die ghy hebt ghetoont; Wt Liefde leedt den bitt’ren doodt, ‘t Quaedt met goedt gheloont, En soo veel, en soo lanck Neemt in ‘t kruys uwen ganck, Ick smelt, Als de reden ‘t my vertelt: Want ‘t begin was ‘t kruys, ‘t Scheen te zijn u huys, Soo dagh ende nacht, ‘t Quam u noyt als onverwacht. In ‘t laetst als ghy u Avond mael Deed bereyden soet, Gaeft ghy ons het principael,
‘t Leven van ‘t ghemoedt, V Lichaem tot een spijs, En u Bloedt tot een prijs, Bequaem, Doen versaeckt een uwen Naem, D’ander u verriedt: Als ‘t u al verliet, Ghy ghinght soo alleen, V Wijn pers in pijn te treen. Als gh’u drie-en-dertigh Iaer Nae-by hadt volendt, Wandelde ghy noch openbaer, En bleeft ongheschent: Maer de rest // van de straf Quam op ‘t lest // dalen af Soo seer, Op u edel Lichaem teer, Iae u Ziel bedroeft,
Datse troost behoeft, Die door het ghesicht Van den Enghel werdt verlicht. Sy quamen daer met volle macht, V te grijpen aen: Ghy, O Heer, ootmoedigh sacht, Bleeft al stille staen: Maer s’ontsteldt // quamen voort, Met gheweldt // heel verstoort, O Lief: Ghy gaeft u tot haer gherief: Noyt een ‘s Menschen hart Heeft ghedacht die smart, Die u herte leet Van die Beulen fel en wreet. ‘t Scheen dat een yegelijck daer quam Om zijn quaede lust Te koelen aen ‘t onnoosel Lam,
Toornigh toegherust: Het was al spouwen, slaen, Voor en oock achter aen, O Heer! En daer quam noch al veel meer: Soo die gheesselingh, Die u ‘t Lijf doorgingh, Onghehoorde pijn: Maer voor ons hier Medecijn. Ghy zwomt daer in u eyghen bloedt, Als Worm, en gheen Mensch, De spot en smaedt was overvloedt, Dit gingh nae haer wensch; Noch een fell’ Doornen Kroon Tot u lydens beloon, Wie kan Al die smarte schouwen an? Sonder dat zijn Ziel
Heel in onmacht viel, En u groote min Heeft u, Heer, ghebracht hier in. Aen ‘t Cruys most ghy noch zijn gelaeft Met Gall’ en Azijn, De Moordenaer ghy doen vergaeft Zijn sonden, Ziels pijn, Door u Liefd’, door u macht, Hebt ghy dit al volbracht In ‘t dal, Ons bevrijdt van ongheval, Door des lydens baen In glory ghegaen: Maeckt de plaets bereydt, Voor die innigh tot u schreyt.
Cookies on Poetry Cove