'tGheestelijck Bloem-hofken

Op de wijse: Wy hebben een goe mare verstaen, &c. Laet ruysschen, en laet waeyen den wint Van lyden en verdriet, Die Godt van herten vyerigh mint, Die en schadet alles niet. Den Sathan komt met suer en soet, Met lyden, en met lust, Maer een recht Goddelijck ghemoedt

Dat en wordt niet eens ontrust. Sijn slaghen vallen altijdt mis Komt hy met soetigheydt, Dat het gheen lachens tijdt en is, Wordt hem weder voorgheleydt. Komt hy gelijck een Leeu oft Beer Verscheuren goedt en bloedt, So wortmen vrolijck in den Heer, En men denckt om ‘t eeuwigh goet. Komt hy den vleysche smeken wel Als eenen vriendt quansuys, Een Christen kent zijn treken wel, Daerom vliedt hy tot het kruys. Soeckt hy gekijf en groot geschil, Een Christen al toe gheeft, Hy set zijn wil in Godes wil, ‘t Loopt soo verr’ als ‘t voeten heeft. Een Christen kander over heen

Maer wat is de oorsaeck, Hy is met weynich wel te vreen, En hy soeckt hier gheen vermaeck.

Sijn hert en hanght aen geenen schat Die doch niet blyven kan, En heeft hy wat, soo gheeft hy wat, Maer hy vinter hem niet an.

Alleen staet hy sijn Ziele ga Want als die schade lijdt, Soo acht hy sijn ghewin voor scha, En sijn schade voor profijt.

Wat hoeft een Christelijck ghemoet Met sorgh te sijn gheplaeght, Hy heeft soo rijcken Vader goedt, Die voor hem wel sorghe draecht.

Gods Enghel al rontom hem leght Ghelijck een stercke schans,

Op wat manier den Sathan vecht, Soo en heeft hy doch gheen kans. Sijn lampe staet altijdt en brant Hy siet al heen en weer, En met de wapens inde handt, Velt hy sijnen vyant neer. Een Christen slaet niet inde lucht Noch op het onghewis, Als hy ‘t verganckelijck ontvlucht, Vint hy ‘t gheen dat eeuwich is.