Op de stemme: Wanneer ick slaep, voel ick mijns levens vreught. Christus die roept: mijn last mijn jock is soet, Hy heylt en schenckt de ruste van ‘t ghemoedt:
Elck lustvernoegingh biedt // hy mild om niet. Hier is ’s levens Broot // uyt des Vaders schoot, Om Hel, Duyvel, Doodt // vernielen: O rust, o soete rust der Zielen. Komt proeft de smaeck die ’s Hemels Manna heeft, Der Zwijnen draf gheen voedtsel toch en gheeft: V Heyl-benijder bromt // en moedigh romt Op wees’loose schijn // suyvker soet fenijn; Met wees’loose schijn // de herten, Hy troont, maer loont, en kroont met smerten. Of hy met dy al vry wat hooghe rijst, End’ al de macht, en pracht des werelds wijst; Of hy dijn wrevel hooft // al wraeck belooft; Of hy lust en weeld // voor dijn ooghen beeld, En u herte steeld // meyn-eedigh: Dijn Ziel, dijn arrem Ziel blijft ledigh. Daer spoockt en quelt de zwarte honghers straf, En dreyght nae ‘t eerste, oock met het tweede Graf:
Hier woonen teghen-lust // wroegingh onrust; Hier is nummer vree // maer een woeste zee; Hier is nummer vree // maer plaghen, Een worrem die altijdts blijft knaghen. ‘t Gheschapen al des Scheppers eygendom, Deylt God natuers behoeftigheden om, Voor ‘t dierelijck gheslacht // tot voedtsels kracht: Maer die boven maet // ’t geen soo haest vergaet, Voor hun toeverlaet // verkiesen. Haer heyl en hooghste goedt verliesen. Op driftigh zant diens heyl-grond is gestelt, Daer soo ‘t gheval kan bruycken zijn geweldt: Maer wie op Christum sticht // geen winden zwicht, Of uyt d’as al viel // ’t hoogh en lagher wiel, Iae dat lijf en Ziel // verdweenen, Zijn goet, zijn hooghste goedt blijft eenen.
Cookies on Poetry Cove