Voys: Psalm 129. Van der jeught aen, hebben sy my ghequelt. Och datter niemant hier zijn hert ontsluyt, Om ‘s Heestes liefd’, in hem te laten dalen, Daer God nochtans bidt met een soet gheluydt, Och laet my in, ontfanght mijn minne stralen. Quammer slechts een, met geld, en goed ghegaen, En dat hy ‘t hert, met doornen woud’ beladen, Hoe haest soud’ hem de deur zijn opghedaen, O mensch, aenmerckt u heymelijcke schaden.
Dat Venus hier met al haer schoonheyd quam, Met schijn-goed en bedrieghelijcke reden, Sy kreegh inganck: maer dat onnoosel Lam En kanmen hier gheen plaets in ‘t hert besteden. Iae dat meer is, een wreed en boos ghedrocht Dat niet met Minn’ maer met toorn is ontsteken, Krijght hier een plaets in herten onbedocht: Siet eens o Mensch! hoe verr’ ghy zijt geweken. Een dartel zin, droncken van spot en smaedt, Doorkruypt het hert met heymelijcke listen, Een snoo wellust die ‘t hert subtijl verraedt. Wort plaets gegunt in ‘t binnenst van een Christen. Waerom en wilt gh’ o hert u eyghen Heer, V liefste pandt, den Autheur van ons leven, Waerom en wilt ghy niet beminnen meer Dien Ziel spijst, als diese wil vergheven? Wat heeft u Heer, u Godt u oyt ghetoont? Wat voor een quaed heeft hy u laten blijcken?
hy hem staegh soo stueren toont, Als of ghy iet en woud nae hem om te kijcken. Sal dan den Boel die hier u hert verleydt ‘t Zy Mammon, nijdt, wellust, of valsche loghen; Sal dan den Boel brenghen u saligheydt? Soo ghy dat meynt, voorwaer ghy zijt bedroghen. Keer om, keer om, en weest niet langher dwaes, Bekendt u Heer, u Bruydegom vol minne: Ontfermt u zijns, hy staet en wacht eylaes, Oft u belieft hem eens te laten inne. Beproeft het eens, en gaet met hem wat om, Brengt hy u niet der zielen blyschap mede, Soo heet dan al u Boelen wellekom: Doch wat vreucht kander zijn in vremde stede. ‘t Hert is haer vremt, u Schepper hoort het toe? Als hy daer komt hy voelt een soete ruste, En nimmer wortmen Ziels ghelijckheyd moe, Daer die ontbreeckt is gheen volkomen luste.
Elck Boel brenght wel een weynigh tijds vermaeck, Maer vaste echt, gaet al die vreught te boven, Het schepsel mind natuerlijck zijn oorsaeck, Het blijft ontrust, alst daer van is verschoven. Ghy soeckt wellust, hy wilse gheven dy, Ghy soeckt blijdschap, hy wils’ u doen ghenieten, Alleen dat hy en niemand vremts en sy, Die dese vreucht in u hert soude gieten. Oorsaeck hier van, is liefdens soeten brand, Die selver wil, ‘t gheliefde deught bewijsen, Want Liefde weet datter doch is niemand, Die als sy selfs, de Ziel kan waerlijck spijsen.
Cookies on Poetry Cove