Het vijfde Deel. Den Bruydegom leydende zijn Bruydt op ‘t vrye Veldt, vermaeckt haer in den Hof des Gheests: Sy acht haer selven zijnder Liefden on-weerdigh: Hy vermaentse tot lijdsaemheydt in dervingh der vreughden. Bruydegom.Komt hier in ‘t velt, vry zijnd’ van ‘t mensch gebouw In ‘t herts woestijn, verr’ van ‘s vleys woeste wegen In ‘t geest’lijck Dal, daer ‘s Hemels vreedsaem douw Sijn Ziel verquickt, vertroost met d’eeuwigh zegen: Hier spreeckt ‘t’ Woort een woortje vol genoegen; Hier kan ‘t’ Geest met dijn geest eeuwigh ploegen. Gedenckt ‘t’ Bruyt hoe dat ghy waert verbleeckt Door d’ eerst’ geboort’, daer door gy most gaen quijnen: Maer nu ‘t’ bloed dijn bleeck natuer doorbreekt, Soo komt ‘t’ roodt door ‘t suyver wit heen schijnen,
En maeckt dy schoon ghesont, en fris van leden: Dus moet g’u lust en schoon aen my besteden. Ghy draeght uyt gunst dijns Heeren Leverey, Doch om tot deught veel and’ren te beweghen; Mijn root dat drijft zonds schaemroot aen d’een sy: Dus weest ‘t’ root door zonds root niet meer tegen; Mijn root, dijn wit, is ‘t schoonst, en hoort te samen; Die schoonste beeld wil ick my nimmer schamen. O Krygherin! die ‘t al heeft uytghestaen; Die al ‘t tempeest des drucks is doorgestreden; Die d’oude Draecks vloet is over ‘t hooft gegaen; Die t’saem uyt liefd heeft willigh uytgheleden: Dies wil ick haer steets met ‘t’ ooghen hoeden, En met een Beeck vol Ziels wellusten voeden. Pluckt hier ‘s Geests lust van desen Roosen-boom, En laeft dijn hert met dees schoon roo Granaten: Drinckt ‘s Hemels most uyt deses levens stroom, Eet van ‘s Geests soet, jae soete Honigh-raten,
Der Maeghden spijs, haer voedtsel, en haer leven; Dees reuck en smaeck en sal u noyt begheven. Verzadight u van al dees schoone vrucht, Schept nu dijn weeld in ‘t Paradijs van weelden; Schept nu dijn lucht in dees gesonde lucht, Want dits den Hof daer Gods Geest oyt in speelden: Aenhoort Musijck van d’aldersoetste keelen, Siet hier is ‘t al, daer ‘t alles om gaet queelen. Weest nu bevrijd, van vrees voor noot, of doodt, Komt laet ons t’saem op ‘t soetste rust-bedd’ rusten. Komt laet mijn borst, of mynen sachten schoot Dijn Kusken zijn, daer d’Engelen nae lusten. Ons soete vreught is door ‘t’ liefd ontsproten, Een voorsmaeck van dat eeuwigh wordt ghenoten. Bruyd.Mijn Heer wat is dit voor een soeten dranck? Wat’s dit voor spijs? wat’s dit voor een soet singen? Wat’s dit voor rust? mijn Ziel die wordt soo kranck, Dat sy haer niet van vreught en kan bedwinghen:
Ach oonderstut, ach scheurt, O ‘k schijn te zwijmen! Of wilt ‘t’ Liefd met u Liefd t’samen lijmen. Ach laef o Heer, en maeck dat ick verquick, Want dit’s te veel jae ‘t is al t’overvloedigh, ‘t Gaet al te hoogh, ‘t gaet boven Liefds bestick, Mijn Heer is zijn Dienstmaeght al t’overgoedigh: Ick protesteer van al u Liefde daden, En protesteer van al te veel ghenaden. Wat noot waert, dat ick soo snood niet en was, En dat ick mocht wed’rom ‘t’ Bruyd’gom lyden: Maer wat kan ick, ick arrem aerd en as? Ach wist ick yets, hoe soud ick my verblyden, Hier legh’ ick nu, en moet gheduldigh wachten, Als ‘t hem belieft, sal hy mijn druck versachten. Sijn minlijck hert (‘t is waer) is al ‘t’ vreucht, Maer al zijn pijn om ‘t’, doet dit verdwijnen, En al zijn smert die smelt al ‘t’ gheneught, Dees Son comt steets door dees ‘t’ wolcken schijnen,
Dit hoogh, dit laegh, dit klimmen en dit dalen Belieft, o Heer, met graey te bestralen. Bruydegom.Of ick u Lief soo hier, soo daer in proef, En nae u sin soo veel niet kom besoecken: Ghedenckt u Lief weet best zijns Liefs behoef, Daer schuylt somtijds wat in verborgen hoecken: Dat vintmen dan, dat soecktmen dan te boeten: En door dien wegh koom ick u weer begroeten. ‘t Dient oock hier toe, op dat ghy u bevindt Liefd’ lief te zijn, in ‘t hebben en in ‘t derven: Hierom ‘t’ Bruydt, ‘t’ alderliefste Kindt, V lust moet zijn u lust uyt liefd’ te sterven, Op dat in u niets leef als ‘t eevvigh Leven; Hierom, o Lief, wilt u hier toe begheven. De ware Liefd’ en soeckt haer selven niet; De ware Liefd’ wil alles willigh draghen; De ware Liefd’ heeft in gheen dinck verdriet, De ware Liefd’ soeckt slechts haer Liefs behagen;
De ware Liefd’ kan van haer Lief niet scheyden, Al soud’ de Liefd’ haer eeuwighlijck verbeyden. De ware Liefd’ is in haer Liefd’ soo dom, Sy weet niet meer als Liefd, dit zijn haer reden. Haer Liefd ist al, en al ‘t ghenoeghs waerom, Want met haer Liefd daer is sy mee te vreden: Vraeght yemand meer, kan hem dit niet vernoegen, Sy weet niet meer als haer nae Lief te voeghen. Bruyt.‘k Vraeg dan, wat scheyt my van ‘t’ Liefs natuer? Wat kander zijn, wat soud’ daer moghen komen? ‘k Segh geen van al noch oock geen Creatuer: Dit mach ick my door mijn Lief wel beroemen; O soete Liefd’, van eeuwigheydt gheboren: Dees Liefd alleen heb ick in ‘t hert verkoren. Ach waer ick van ‘s doodts lichaems last ontlast, ‘k En kan na wensch niet gaen mijns Heeren paden: Mijn liefste Heer, hoe houd my dit soo vast? Ach, mocht ‘t’ hert sich eens in Liefd verzaden:
Ontfermt u mijns, en maeckt my soo gelaten, Dat dit u vat, niet doet als u bevaten. Bruydegom.Ghy die uyt liefd ‘s Geests vreucht ter eeren draegt, Wat sult gh’al vreuchts voor weynigh druck genieten Om dat gh’u selfs, en al om ‘t al dus waeght, En dat ghy u geen pijn en laet verdrieten, Soo schenck ick u voor al dees vruchten Croonen, En sal ‘t’ Lief noch met ‘t’ selven loonen. Lief dit’s u Schat die op u leyd en wacht, Die van so weynigh Menschen wordt ghevonden, Hoe meerder smert, hoe meerder soet en sacht: Verblijdt u, als u veel wordt toeghesonden, Want ick en schenck dit niet als lieve Vrienden, Die my in ‘t Cruys uyt Liefde vrolijck dienden. Bruyt.Ach die dees Liefd ‘t’ naest’ me deelen mocht, Ach dat sy ‘t soet van dese Minn’ eens smaeckten: Al storf ick schoon, ick waer gantsch niet bekocht: Dit is ‘t, daer al Gods Minnaers oyt nae haeckten,
Ten minsten Heer, ick bidd’ voor d’on-ervaren, Ach proefd maer een, wat vreucht sou ‘t’ dat baren. Bruydegom.Hoe is ‘t’ Lief dus uytghenomen schoon, Nu sy haer baed in al ‘t’ schoone Roosen? Iae s’is ghelijck des Conincks schoonen Troon, De schoonheyd komt door al haer leden bloosen, Wendt dijn ghesicht, ghy maeckt my al te vyerigh, Want door u schoont’ wort ‘t hert in Liefd’ te gierigh. Bruyd.Heer Coninck ick ontken ‘t’ schoonheyts lof, Ick bidd’ b’lieft my noch soo niet te beschamen, Want ick en weet van geen dinck minder of: Maer d’alderschoonst’ sou ‘t’ Heer wel betamen: Die druckt my steets, dit baert my menigh duchten, Ach die soo waer, maer nu moet ick gaen suchten. Bruydegom.O Saligh schoon heeft ‘t’ hert soo doorwont, Dat ick ‘t’ liefd niet langher kan onthouwen, Mijn Liefd sal zijn een eeuwigh vast verbondt, Mijn Liefd en sal oock nimmermeer verkouwen,
Dit zy u troost: ick sal van u niet scheyden, Maer waer ick gae sal ick mijn Lief mee leyden. Bruydt.Looft nu ‘t’ Ziel, danckt sulcken goeden Heer: Looft al wat is, looft alle Creatueren; Looft nimmer looft, maer gheeft hem lof en eer: O liefste Godt, wilt soo ‘t’ lof bestueren, Dats’ eeuwigh zy met al de Seraphinnen, En ick met haer dijn Lof mach eeuwigh minnen. Mijn Heer, wat hebt gh’ al goets my mee gedeelt? Dat ick voorwaer in ‘t’ Ziel hebb’ bevonden: Het soet uws Geests, ‘t welck my soo soet in speelt: Geen schrift noch tongh kan dit gevoel verkonden; ‘t Is ‘t’ Liefs minn’, ‘t’ Lief ‘t zijn ons secreten. Wie ‘t niet ghelooft, die krijght dit niet te weten.
Cookies on Poetry Cove