'tGheestelijck Bloem-hofken

[O]p de wijse van den 16. Psalm, oft van den 129. Psalm, mits de twee laetste regels hebben de wyse van den vijfden, en 6. regel hebben de wyse des 3. Psalms. [I]n het eerste deel vvordt de Bruydt uyt haren aerdtschen sin op-gheweckt, ende door de lieffelijcke stemme des Bruydegoms so verre gebracht, dat zijn liefde haer bekendt vvordt. [B]ruydegom.Ick stae en klop, hier voor mijn Lief haer deur, Die sy voor my soo vast heeft toeghesloten,

Wat heb ick menichmael gheklopt daer veur, En door mijn Liefd’ heeft my dit noyt verdroten, Wat macher zijn, waerom mach sy niet hooren, Sal dan al ‘t gaen en kommen zijn verlooren? Bruyt.Wie mach dit zijn, die soo gheduyrich klopt, En soo dickmaels mijn deurtje komt besoecken? ‘K moet eens opstaen, al legg’ ick toegestopt, Hoe wel niet geern, doch moet my eens verkloecken Wie klopt hier voor, dit dien ick eerst te weten? Wats u waerom, of sijnt voor my secreten? BruydegomLief doet mijn op, ick bidt laet mijn eens in, Ach! laet y hert ‘t langh kloppen eens beweghen, Hebt ghy een voncxken van de soete min, Soo doet doch op, en weest my niet en teghen, Aenschout, beproeft dijn Minnaer eens ter deghen, Soo sult ghy sien, een hert van min doorsleghen. Bruyt.Ick ken u niet, doch houd het mijn te goed’, Dat ick soo spreeck, doch ‘t voecht my wel te vraghen

Waerom maeckt ghy u dus loof, en mat en moed’, Om sulcken Liefd’ onkund tot my te draghen Bent g’oock verdoolt, so niet, wilt my verklaren, Dijn Naem en Staet, en alles openbaren. Bruydegom.Mijn liefste Lief ghy hebt seer wel ghedaen, Dat ghy u eens ontledicht nae behooren, Ay! neyght wat meer, en merckt mijn liefd’ eens aen, Want ghy bent my soo Lief en uytverkoren, Ghy vraeght mijn naem en staet, ‘k kant u niet helen, Een Koninckx Soon, die steeds om u gaet quelen. Bruyt.’k Heb nu geen tijd om u te spraeck te staen, Oock is de nacht tot ’s Menschen rust gheschapen, Als ghy dan wilt, soo meucht ghy nu wel gaen, Ick mach my eens, alst past daer op beslapen, ‘t Schijnt m’oock te vremt, jae veel te vremde reden, Dies houd u rust, en laet my vry met vreden. Bruydegom.Lief noch een woort, ay houd u niet soo vremt, Ick bid, belief u rust en uyr te staken,

En bid, gelooft dat liefd mijn hert beklemt, Want daeghs bent gh’al te besigh met u saken: Dies raem ick nu den tijdt die Minnaers pleghen, Op hoop mijn Lief die sal haer nu verleghen. Bruyd.’k Heb morgen vrough gantsch noodigh watte doen, Ick moet mijn huys en alle dingh bestieren, Ick moet door winst mijn Lichaem sien te voen; Mijn eer, en staet laet m’oock niet toe te vieren, Mijn ’s vleys vermaeck en sinnelijcke lusten: Dit slooft my af, dus dien ick wel te rusten. Bruydegom.Ach! is dit niet een jammerlijcke saeck, Ist nimmer tijdt, sal ‘t u niet eens ghebeuren? Ick die nochtans soo vyerigh nae u haeck, Dat my mijn hert heel schijnt in twee te scheuren. Mijn Lief ick bid, jae bid met droeve tranen, Laet u mijn liefd tot wederliefd’ vermanen. Bruyd.Schoon of ick u al eens te woorde stont, Wat soudt dan zijn, hoe derf ick u ghelooven?

‘t Is waar dijn spraeck, valt soet uyt uwen mont, Maer dits ghebruyck van allen Heeren hoven, Verseeckert mijn, dat ick u mach betrouwen, Soo mocht mijn hert, haer liefd weer op u bouwen. Bruydegom.O! dats een woort, dat mijn soo lieflijck smaeckt, Ghelooft, betrout wilt vty op mijn verlaten, Maer hoe hebt ghy mijn hert en Ziel vermaeckt, Ach, wout gh’om my dijn and’re Boelen haten, Want ‘t hert is een, daer mach maer een in woonen, ‘k Soud dan mijn hert, mijn Lief in ‘t hert betoonen. Bruyt.Dijn spraeck, ‘k segg’ noch, die heeft soo soeten val, ‘t Schijnt noch sinceer, ja ‘t schijnt trou en waerachtig, Ick weet niet, wat ick hier van segghen sal, Ghy valt my schier met al u liefd’ te krachtigh, Te meer als ick ghedenck, ‘t is ghezweghen, Doch ‘t is, ick macht eens overweghen. Bruydegom.Gelooft my Lief, mijn liefd’ is gansch oprecht, Ghy sult oock niet als trouw aen my bevinden,

En schroomt oock niet, al wordt dijn Heer u knecht: Ghy bent mijn hert, ghy bent mijn herts beminde: Dit is mijn eer, mijn staet voor u t’ontwijcken, Op dat mijn Liefd’ u soud waerachtigh blijcken. Bruyd.Vw’ woorden, Heer, beroeren soo mijn Gheest, En dijn ghesicht dat straelt soo door mijn leden, Dat ick niet weet hoe dat ick ben bedeest, ‘t Is al ontroert, ‘t is al met my t’onvreden; ‘t Is soo met my, mijn sinnen loopen doolen, Want dit’s te hoogh, en my te diep verhoolen. Bruydegom.Ick sie seer wel hoe dat gh’inwendigh bent; Doch ‘t moet so gaen, soud ‘t meest het minst verdryven Maer zijt getroost, ick blijf u staegh ontrent, Op hoop mijn Liefd sal vast in u beklijven: Want nieuw ghespruyt sal best en hooghst opgroeyen, Als ‘t quaedt ghewas door een sich laet afsnoeyen. Bruyd.Ay my mijn hert, och hoe is my soo bangh! Ach! mocht ick eens mijn aessem tot my halen;

Ach, wat is dit? dees smert valt my te strangh, Ick voel ick ben ghewondt door minne-stralen: Wat raedt is hier, ach waer sal ick nu henen? Ach! mocht ick slechts alleen maer sitten weenen. Bruydegom.Rijst op mijn Lief, mijn Sus, mijn soete Schaep, ‘k En kan u smert en tranen niet ghedooghen: Bidt staet doch op, en siet u dienstigh Knaep Ootmoedigh staen, om d’ooghen af te drooghen: Schept maer een moed, want ic moet noch wat spreken; Ay schreyt niet meer, of mijn hert moet my breken. Bruyt.O dit’s te groot, dit’s veels te veel voor mijn! Wat sal ick doen, wat sal ick gaen beginnen? Een Konincks Soon, (hoe? dat en kan niet zijn) Iae sulck een Heer, sal die een Dienstmaeght minnen? Iae een soo snoo, als een van alle Menschen. Och, of ick waer so schoon mijn Heer mocht wenschen! Bruydgeom.O Lief! mijn liefd’ heeft my hier toe gebracht, Als ick aensach dijn jammer en ellende;

En als ick sach dat ghy u quaetste socht; Iae dat ghy u noch my niet eens en kende: Dit deerde my, jae ‘t sneed mijn hert vol wonden, So dat mijn liefd my gantschelijck heeft verslonden. Bruyt.Ach! gund my tijdt dat ick versuchten mach, Ick ben soo flau, ach wiltet u niet delghen: Wat kan ick doen? ick ben niet als ick plach, Ick kan u liefd op dit mael niet verzwelghen. O Heer geeft kracht dat ick eens mach bedaren, Om al ‘t ghemoedt en sinnen te vergaren. Bruydegom.Mijn Lief bedenckt nu ghy in stilte zijt, Mijn groote Liefd, die ‘k uw heb willen schencken; En als gh’u Heer om meerder graey bidt, Soo sal ick u door meerder straeltjes wencken: Waerdoor mijn Lief mijn treck sal mogen speuren, Soo dat dijn Ziel hier door sal vreuchdigh treuren. Bruyt.Almachtigh Heer van Hemel ende aerd, Wie ben ick, dat ick voor u soud treden?

‘k En ben u aerd, veel min het Hemelsch waerd: Wijst my een Kluys, de snoodste hier beneden, ‘t Is noch te veel, ick hoor hier niet te leven, Om al mijn quaedt, door mijn, voor u bedreven. Bruygom.Dit’s ‘t gheen ick soeck, dat mijn Lief sich bevint Soo als sy is: dat’s vol van alle quaden, En sonder my niet dan haer schaed bemint: Daerom wilt u, maer my doch niet versmaden: Soo sal ick zijn u Minnaer t’aller uren; Ick weet ghy sult van my niet konnen dueren. Bruyt.Komt hier, o Zee, en alle waters vloedt: Vloeyt uyt mijn hert, en weerom uyt mijn oogen; ‘k Ghebied dat ghy my Traen-fonteynen voed, En baert in my u kracht en u vermoghen; Mijn oogen traent, jae douwr geduerigh tranen, Laet u mijn zond tot treuren steedts vermanen.