Stemme: Meenenaers u verkleent Aenhoort wat Marcus schrijft // van Iesus wandelingh Nae ‘t Doopsel hy beklijft, in Sathans bekooringh,
Symon zijn Nett afgingh // onreyne gheest moet vreesen, Die koorts’ oorlof ontfingh Melaetsen wort ghenesen. Boven door ‘t dack een Gicht // afdaelt en wert gesont, Levi zijn voeten licht // medecijn krancken vondt: Vasten is gheen verbondt // Sabboth is heel ghebleven Als ‘t Kooren met den mont // door honger wert gewreven. Cleyn tijd hier nae geneest // hy een verdorde handt, Raet is daerom geweest // doch hy wijckt aen een kant: Verkiest tvvaelef Ghesan’ // en des Belzebubs treken Duyden sy hem tot schant // sijn Moeder wil hem spreken. Door zaets ghelijckenis // hy ‘t rijcke Godts voorstelt, Driederley hinder is // van Mostert hy vertelt, ‘t Licht nummermeer bewelt // wie heeft, die wort gegeven Tempeest het schipkan quelt // het welck hy heeft verdreven. En komend’ aen het Landt // verdrijft hy ‘t Legioen, Die haest hebben vermant // de verckens in het groen: Den bloedt-ganck krijght versoen // Dochter van tvvalef jaren Des Oversten als doen // brocht hy uyt ‘s doots bezwaren.
Flauw was zijn kracht bekent // by zijn Lants-volck verdooft Apostels hy uyt sendt // Iohannes wordt onthooft: Den hongher wordt berooft // van vijf duysent. Hy vvandelt Op zee: en wie ghelooft // in zieckt zijn Zoom behandelt. Ghevvasch van hand en mondt // van binnen niet en baet, En door der menschen vondt // men Godts gebodt verlaet: Hondeken wordt verzaedt // van d’afghevallen kruymen: Den dooven hy ontslaet // van zijn ghehoor ‘t versuymen. Hier nae vier duysent Mann’ // verzadinghe gheniet: Die teycken soecken an // van haren deessem vliedt; De blinde boomen siet // Petrus komt hem belyden, Die hem hier schamen niet // sal hy naemaels bevryden. In klaerheydt hy vertoont // Elias komen sal: Geseten hy verschoont // die schuyn’ en wenteld’ al, Sy ‘t Kindeken houdt stal // en leert ootmoedigheden, Niemandt brenget ten val // door ergherlijcke leden. Kracht heeft nu geen Scheyd-brief // Kinders hy benedijt: Iongh’lingh heeft rijckdom lief // loon vint men in dees tijdt:
‘t Hooch sitten maeckt veel spijt // dus zijnt Heydensche werck Bartimeus met vlijt // het dachlicht kan bemercken. Looft Syons Koningh dan // die sit op d’Edelin, Den Vygheboom en kan // gheen vruchten brengen in, Iesus en heeft gheen sin // aen Wisselaers in Tempel, Sy eysschen machts begin // hy wijst des Doops exempel. Met de Wijngaerdeniers // haer ontrou hy bewijst, De Phariseen vol vyers // vraeg’ waerom men Exyst, Hoe naemaels men verrijst // oock nae de hoochste Leere, d’Arme Wedyvve hy prijst // Davids Soon is zijn Heere. Neder op d’olijf bergh // sittende hy voorseyt, Van seer veel secten ergh // die menich Mensch verleydt, Oock Oorlogh uytghebreyd // eer synen dach sal naecken, Dus met voorsichtigheyd // beveelt hy haer te vraecken, Oop hem men Salve giet // Broot brekingh en Paeschlam, Hy met de sijn gheniet // Droefheyt hem over quam, Ghevanghen werd hy tam // voor Cayphas lijdt hy schennis, Die hem te quellen nam // Petrus ontkent zijn kennis.
Pilatus saed den haet // doen men hem ‘t kruyce boot. Hy woud’ hem doen genaed’ // maer d’ander hoop was groot Tusschen tvvee Moorders snoot // is hy ghekruyst ghestorven, Hy heeft ons dood, ghedoot // en ons verderf verdorven. Qualijck den dach aenbrack // de Vrouwen zijn verschrickt, Den Enghel met haer sprack // de klaerheyt Iesu blickt, Doch werden sy verquickt // als hy met haer quam spreken, Als hy ‘t al hadd’ beschickt // is ten Henel gheweken.
Cookies on Poetry Cove