Het tweede Deel. Hoe den Mensche de gelijckheyt Gods sijnde minder dinghen dan hy is, dwaeslijck eert, waer door hy de Doodt, voor ‘t Leven be-erft, en aenneemt. Godt is een Geest, Geest hebt ghy in u hert, Sal geeft van Geestm of Geest van vleys hem laven ‘t Meerder van ‘t minder niet ghevoedt en werdt, Ghelijckheyd kan ghelijckheyd, best behaven. ‘t Heydens ghedwael, hier voormaels uyt ontstondt, Dat sy hun selfs ghemaeckte Godt aenbaden, Dit misverstant, verfoeyt ghy metten mondt, Maer siet toe dat ghy ‘t niet en prijst met daden. Gierigheyd werd ghenoemt afgodery, Om datse ‘t hert oftreckt tot Creaturen,
En dattet nimmermeer kan wesen vry Om Godes Gheest te gunnen dagh of uren. Al wat men mint, aenbidt men in het hert; Al watm’ aenhangt, dat wortmen oock deelachtig: Wie God aenkleeft met hem hy eenigh wert; Wie ‘t schepsel eert, ‘t wordt in zijn ziele machtigh. Een leven langh wenscht elck te hebben hier, Nochtans ghy werckt om ‘t leven te vernielen, Als ghy ‘t belast met veelderley dangier, Onwetens zijt ghy vyand uwer Zielen. Een dagh in God besteet is meerder weert Dan duysend, die men quist in ydelheden, Indien u dan kortheyd des levens deert, Soo wilt op ‘t best u tijdt in God besteden. En weest niet angh van God, want hy is ‘t goet, Hy is veel meer dan ghy soud mogen wenschen; Hy is de Liefd, en ‘t leven van ‘t ghemoedt; Hy is het heyl van u en alle Menschen.
Mint ghy u selfs, u leven, en u bloedt, Soud ghy niet geern de Lucht oft Sonne derven? Soo denckt dat God dit al te samen voedt, Want sonder hem meest alle dingen sterven. Het soetste van de Min dat ghy bevoelt Is God het naest, laet dat met hem vereenen, ‘t Is jammer dat dees vonck in u verkoelt: En geeft u Liefd doch aen geen hout noch steenen. Als ghy ontfanght hem in u binnen-zael, Eet dan met hem, en hy met u de spijse; De spijse van zijn gheest’lijck Avondmael, Des levens Hout midden in ‘t Paradijse. Hier is de rust, hier is den vrede t’huys, Dit is ‘t waerom dat Christus heeft ghebeden; Dit is het eynd van al ‘t verdriet en kruys; Dit is d’oorsaeck daer hy om heeft gheleden. Hier geniet Liefd haer Lief en soet vermaeck, Wat kan sy meer dan hebben haer begeeren?
Die sy vergheefs soeckt in een aerdsche saeck, Door welcks gheniet, sy volheyd moet ontbeeren. Klaer is den Geest, dick is het Creatuer, Klaerheyd verdickt werd, door schaduws bedecken, ‘t Licht eclipseert op sulcken stond en uer, Als ‘t Aertrijck zwaer, zijn straelen komt betrecken. Siet dan wel toe, dat ghy ‘t punt van u hert, Dat altijd moet den Hemels Sonn’ ghenieten, Door ‘s werelts schauw’, niet maeckt doncker en zwert Want van hem selfs, en kant gheen stralen schieten. ‘t Hooft licht alleen, den oorspronck is van al, Al d’ander zijn ghelijck des Hemels Sterren, Die klaer en schoon zijn, soo langh ‘t ruyme dal, Niet word belet, door ‘t middel-want van verren. ‘t Gheen een is, mach nummermeer worden twee, Een is den Heer, een is met hem zijn beelde, Deylingh’ hier in causeert een eeuwigh wee, Maer d’eenigheyd brenght voort, de hooghste weelde.
Cookies on Poetry Cove