Stemme: Galathea gheestigh Dier. Als ick denck aen u o Ieught Soo moet ick u smeecken, Ieught verlaet u yd’le vreught En des Werelts treecken,
‘t Werelts wesen haest vervlieght, Dat soo menigh mensch bedrieght, Die met hert en sinnen Haer te seer beminnen. Soo ghy d’Heere Christo dient Dient hem uyt u krachten, Wordt doch niet des werelts vrient, Maer wiltse verachten: Draeght altijd gheduerigh haet Teghens die u Ziele schaet, En soeckt te berooven Van den Schat daer boven. Want den Vyand steld ons voor Rijckdom, lustigh leven, Wilt ghy hem gheven ghehoor Soo genaeckt u beven: Geeft hem nimmermeer consent, Wat hy u oock vooren wendt:
Maer wilt hem af keeren Met het Woordt des Heeren. ‘t Is bedrogh en ydelheydt Wat hy gaet beschicken, Aen veel kanten zijn gheleydt Van zijn loose stricken: Wie niet neerstigh voor hem siet Raeckt soo haest in het verdriet, Van des vyandts netten Die hy ons gaet setten. Hy doet veel beloften hoogh Om u te bekoren, Anders niet dan schoon in ‘t oogh ‘t Beste gaet verloren: Dat is ‘t eeuwigh blyvend’ goet, Dat de Heer wil gheven vroet, Die hier al haer leden Tot zijn dienst besteden.
Wilt dan oock o jonghe Ieught V tot deughden keeren, Kiest voor ydelijck gheneucht Het Ghebodt des Heeren: Wilt beleven zijnen wil In een kuysch, reyn leven stil, In u jonghe daghen Wilt u kruyce draghen. Kruyst u lusten, kruyst u vleysch, Doodt u aerdtsche leden, Gheeft het vleesch niet zijnen eysch In wellustigheden: Oock niet nae ‘s vleesch kloeckheyt doet, Dat ghy zijne lusten boet, V soo te vermaken, Soud ghy Godt versaken. Want den Steen der Saligheydt Soud’men dan kleyn achten,
Daer de vrome nae verbeydt Soud’ men soo niet wachten: Want als een dief inder nacht, En als men daer minst op acht Sal de Heere komen Tot blijdtschap der Vromen. Elck de Heer dan gheven sal, Nae zijn werck sal wesen, Die bewandelt den Wegh smal, Wordt van hem ghepresen: Die met ghedooghsaemheydt saen, Nae dat eeuwighh Leven staen, Naemlijck prijs en eere, Krijght hy van den Heere. O wat een groot onderscheyt Salmen sien en hooren, Tusschen die wel is bereydt, En ‘t best heeft verkoren,
En die onnutt’lijck werdt quijt De rechte genaden tijdt, Die hem gaf den Heere Tot zynen bekeere. Schricklijck hem God wreken sal Over zijn vyanden, En sal haer dan werpen al, Om eeuwigh te branden, In het on-bluschlijck vyer, En het grouwelijck getier, Met wringen der handen, Oogh-weenen, kners-tanden. Een Prinslijcke blyde dagh Is bereydt den vromen, Een vreught die noyt oogh en sagh, Noch oyt is ghekomen In des menschen herte hier, Al werdt dan als ‘t Goudt in ‘t vyer
Beproeft u Gheloove, Laet dien Schat niet roove.
Cookies on Poetry Cove