Voys: Hetwas een fraey rijck borgers kint. Ter werelt is geen meer ellent // dan in armoed te wesen, Maer als men die ten besten went // soo wort de ziel genesen, Wanneer men wil bemercken // hoe sy het hert kan stercken, Hoe sy ‘t gemoet // noch voordeel doet,
Meer dan den overvloet. Een arme die Godvrugtig is // en sijns gemoets een weter, Die vint het licht in duysternis // en spijse by den eter, Hy suycht Honich, uyt steenen // en blijschap uyt het weenen, Hebbende niet // hy volheydt siet, ‘t Welck deur Gods kracht gheschiet. Ten eersten heeft hy geenene noot // om ampten te bedienen, Burg’meester, ofte schepen groot // sal niemant op hem mienenHy hoeft hem niet te moeyen // met Peerden, of met Koeyen, Met dijc of dam // maer als een lam // mach hy hem houden tam. Wanneer den rijcken wort belast // met tafelen vol eten, So blijft hy in zijn hutjen vast // met stilheyd neer gheseten, Hy mach wel gaen spanceren // als ander groote Heeren, Op die rechtbanck // tegen haer danck // wel sitten uren lanck. Komter een oorloch in het lant // hy heeft niet te verliesen, Oft soo daer schepen zijn gestrant // hy staet sonder verkiesen, Om schattinghe te gheven // ist hem ghelijcke even, Die niet en heeft // oock niet en geeft // en evenwel hy leeft.
Komt hy in groote steden gaen // men sal hem niet verdragen, De beurs mach hy wellaten staen // daer Kooplieden haer plagen, Wandelt hy op de velden // Hy is bekommert selden Met lant of zant // maer zijn verstant // dat set hy na sijn handt. Van haet en nijt is hy bevrijt // in erf-goeden te deelen, Sijn schoonen tijt hy niet en slijt // met jaren lanck krackelen, Hy mach zijn tijt besteden // in aendacht, en ghebeden, Van groote moeyt // is hy besnoeyt // op dat den geest herbloeyt. ‘t Geldt brenght hem niet dan droefheydt in, Met dagh en nacht in peysen, Hoe hy ‘t sal brengen tot gewin // sijn vreugt begint te deysen, Daer andersins met singen // en ander soete dinghen Hy op zijn werck // verheught hem sterck, Ghelijck als in een Kerck. Als d’rijcken een huys bouwen sal // daer is so veel te stellen, Dat hy mach kijcken boven al // daer gaet hy hem med’ quellen Schier boven sijn vermogen // dient hy den lust der oogen, Den armen recht // wel overleght // hoe hy ‘t sal maken slecht.
Siet hoe den rijcken is bezweet // met vaeren ende vletten, Speel-jachten, en Karossen breet // hem niet dan moeyte setten, Veel onbetemde lusten // houden hem in onrusten, Sulck’ heerschappy // is slaverny // al scheen het noch so vry. Pytagoras heeft wel gheseyt // in ‘t verhuysen der zielen, Dat d’een en d’ander majesteyt // hem niet soo wel bevielen, Als ‘t vrolijck tierelieren // van kleyn ghe-achte dieren, Schoen-lappers stoel // na sijn ghevoel, Ginck boven ‘s Konincks gh’woel. Denckt als den rijcken hier verarmt // hoe seer hy is verlegen, Hy is soo in het goet verwarmt // hy kan geen kleyne wegen, Hy geeft hem dick tot lieghen // uytstrijcken, en bedrieghen, Een ambachts man // die werken kan // en weet hier al niet van. t’Aensien en hoeft hy in het kleet // noch huysen niet te soecken, Het is den rijcken dickwils leedt // dat hy in slechte hoecken, Wt nood hem moet gheneeren // en als sy veel verteeren, Een groot gewin // moet komen in // den armen hoeft veel min. Wanneer ‘t gemoet den rijcken wijst // religie aen te nemen,
En alsser dan een kruysjen rijst // daer is so veel te temen, Sijn eer en hooge staten // die vreest hy te verlaten, Den arme, hy // is hier van vry // en leeft gerust en bly. Wanneer den rijcken hier misdoet, Niemandt en derf hem straffen, Hier in heeft het den armen goet // want op hem gaetmen schaffen, Als hy niet wel en wandelt // of erghens in mishandelt: Dit is van God // een groot genot // want ‘t is der zielen lot. Wort hier de’t rijcken sieck of kranc // de menicht’ van Doctoren, Helpen hem dickwils van de planck // al is hy nood’ verloren, Den armen en geringen // gebruyckt maer slechte dingen, En wordt ghesondt // met kleyne vondt, Wanneer het Godt hem jont. Maer noch is wel het aldermeest // als hier de Rijck’ moet scheyden Dat hy so seer het sterven vreest // of laet hy hem om leyden, Hy veynst hem op te geven // maer sou noch geeren leven, Liet God hem hier // in zijn playsier // hy name wel vertier. De doot is hem een bitter pijn // so Syrach gaet vermonden,
[...]en armen ist een Medecijn // te werden hier ontbonden. [...]e rijcke komen waerlijck // in ‘t Hemelrijcke zwaerlijck, Want haren sin // staet meerof min // gehecht op ‘t aerts gewin. De arme hebben eenen troost // aen Christi leer en leven, [...]ft men den rijcken al wat g’looft // ’t kan geen sekerheyt geven, Want met den rijcken vrecken // soo moet hy hier vertrecken, Lazarus deel // moet hy geheel // aensien als een tonneel. Als hier den armen lyden moet // gebreck aen kost, en kleren Hy heeft een groot geselschap soet // die met hem pilgremeren, Die eertijdts ginghen dolen // in Berghen en in holen, En desen druck // was haer geluck // gedenkt dit wonderstuk Den rijcken die sijn schueren houd’, Die moest van droefheydt huylen, Apostelen en hadden goudt // noch silver in haer buylen, Noch konden sy berlyden // in ‘t midden van haer lyden, Want al haer goet // was int gemoet // die God den armen doet. God heeft d’arme verkoren hier // die rijck sijn in ‘t geloove, Al schynen sy verlooren schier // en alleman ten roove,
Sy sijn salich gheheten // o wonderbaer secreten, Sy gheven meer // met mijtjes teer // dan eenen rijcken Heer. Is dit niet wel een voordeel groot // die d’arme mach geven, In dese tijdt, en in de doodt // bevrijdt te sijn van treuren, Oft schoon natuer moet lijden // ’t gemoet kan hem verblyden, Wenscht gheen rijckdom // ’t zijn weghen krom, Ghy hoort nu den waerom.
Cookies on Poetry Cove