Het derde Deel. De Bruyt, gehoort hebbende al dit bitter lyden van haer Bruydegom Iesus, vint haer herte doorsneden van rouwe: gaet in haer stilte, en beklaeght haer groote sonden, en haeren ondanckbaren fleur des levens, als sulcken groote Liefde te weynigh gheacht hebbende. Myn God, mijn Heer, mijn Coninck groot van macht, Wat raet geeft ghy, of spreken, of gantsch zwijgen?
Niet staet my aen, hoe ick ‘t verstandt betracht, Ick stick hier in, en schijn te grond te syghen, ‘t Schijnt my soo toe, ick ben al heel bedorven, Ach, waer ick niet, of onghehaert ghestorven. Vreesd’ ick niet wel voor sulcken zwaren slach, ‘t Ghemoed gheruychd’, dat my wat soud genaecken, Iae hoe mijn hert, steeds in een persse lach, Maer lieve God, wat zijn die hooghe saken, O Heer, gheeft kracht, en laet my niet vertsaghen, Aenschout u sloof en haer veel zwacke vlaghen. Ach! wist ick maer wat my nu stont te doen, Mijn Heer, ghy weet, hoe seer ick ben verleghen, Ach die eens was, daer niemand soud vermoen, En dese saeck te recht mocht overweghen, Dit waer mijn wensch, ach Heer, siet mijn begheeren, ‘t Gheen my belet (hier in) belieft te weeren. Wat stuck, o Ziel neem ick eerst by der hand, Komt al ‘t verstant, mijn hert, ghemoet en sinnen,
Komt al wat is, en doet my nu bystant, En seght my, wat is dit doch voor een minnen? ‘t Is boven mijn, ‘k kan dit niet bevaten. Heer helpt u mensch, want ick ben gantsch verlaten. Een dinck bedrouft my boven maten seer, Dat sulck een Heer soo veel vergeefs quam loopen: Dit druckt mijn hert hoe langhs hoe meer ter neer; Ach! hoe lach ick in dwaesheyd soo versoopen? Nu voel ick wel hoe hy ‘t Herts ringh steets roerde, En sijns Geests sucht door mynen mont uyt voerde. Ach ongheacht! wat baert ghy nu verdriet, Helaes, hoe kan ick nu mijn schaed’ verhalen? Helaes, ‘t gheschied’ erhaelt men nimmer niet; Helaes, hoe veel zijn nu mijn bitter qualen? Helaes, mijn Ziel, ‘t is nu ons tijdt van treuren, ‘k Ben gantsch niet weert dat my troost sal gebeuren. O Ziel, aenschout mijn Heer zijn groote deught, Wat heeft hy myn vaeck minnelijck gebeden!
En dat veel maels in ‘t beste van mijn vreucht, Maer steets met kracht daer tegen aen gestreden, Hoewel mijn hert sprack: ‘t aertsch sal haestich enden, Dan sal dees vreucht in droeve smert omwenden. Wat ben ick dickmaels waerlijck overtuyght, Van Godes Geest, van mensch, en Creatueren: Hoe heeft Gods gunst soo soet tot my gebuyght? Maer al ’s vleys soet moet ick nu weer besueren: ‘t Is dubbelt recht, sal ‘t suet om slaen tot soeten, Sy moet mijn doot ’s vleys sacht en soet weer boeten. Ach! die geduerigh treurigh weenen mocht, En dat gheen dingh mijn droefheyd mochte stelpen; Ach, die maer vuyrigh treurigh suchten socht, Dat sou mijn smert (dunckt mijn) al vry wat helpen. Ach, eensaem plaets! by my nu uytverkoren, Hier sal mijn smert noch roepen niemand hooren. Mijn ziel, krijt luyd, als een in barens noot: Sucht nu mijn Gheest, u alderdiepste suchten,
Mijn hert schroomt niet, voor treuren totter doodt, Blijft eensaem by mijn, niemant mach hier vluchten, Want dees’ ons zaeck veroorsaeckt soo te boeten, Dat noyt geen troost ons weer en komt begroeten. Ach, of ick nu mijns Heeren spraeck verstondt, Op dat ick hem in zijn tael mocht toespreken: Maer laes mijn tongh is stom in mynen mondt, Wat spraeck ick spreeck, s’is niet dan vol gebreken: Waer ‘t niet verr’ best (mijn ziel) dat wy maer zwegen? Want dat w’ooc doen, ‘t spreect ons doch al tsaem tegen O mijn gedacht, hoe quelt ghy my soo staegh, En perst mijn door soo menichvuldigh dencken? Ay slooft soo niet, en denckt doch niet soo graegh, Denckt op mijn Mensch, die ghy licht sult bekrencken O mijn verstandt en reden, bruyckt doch reden, En stelt mijn Ziel (ist moghelijck) te vreden. Hoe dat ick soeck, ick vind niet dat my dient. Ick vind eylaes niet dan een stadigh kermen;
Ach, vond’ ick yets, voor sulcken weerden Vrient, Ach, of hy my in ‘t soecken wou ontfermen, Ick die niet hebb’, noch hoop’, om op te hoopen, Ick die niet kan betaelen, moet verloopen. Heel t’eynden raed, gantsch t’eynden mijn verstant, Vind’ ick helaes, mijn Ziel in smert bedolven, De minste baet, die wijst my vander handt, Mijn Ziel verdrenckt, in al dees duysent golven, ‘t Schijnt of dees’ nood, gaet boven ‘t lichaems dooden O foey nu aen, al mijne aerdsche Goden. O Werelds vreucht, o Werelds slaverny, O valsch gheneucht, o snoo vervloghen lusten, O loos bedroch, o Zielen Tyranny, Is dit het Bedd’, daer ick op soude rusten, Is dit u schoon, dat ghy soo schoon deed’ schynen, Dat Ziel en al, nu doet in pijn verdwynen. Siet nu eens om, en siet dees spieghel aen, Aenschout nu eens, het loon van al u woelen,
Wat hebb’ ick vlijds, en neerstigheyd ghedaen, Om d’ydel eer, rijckdom, en al mijn Boelen, Om sorch en hoop’, om vrees’, en Liefd’ der menschen, En om soo veel vergeefs onnutte wenschen. Mijn Ziels onrust, die socht haer medecijn, Door wetenschap, waer Gods Kerck mochte wesen, Als sy die wist, soo dochtse ‘t sou wel zijn, Soo sal ‘t‘ hert, van wroegingh wel gheneden, Maer ‘t holp al niet, ’s vleys lust, bleef by sijn krachten En ick en dorst den doodt soo niet verwachten. Tis waer ick gingh te Kerck, ick las ick songh, Ick liet nae fleur, myoock een Christen noemen, Ick diende God, doch niet als met de tongh, Hoe wel dat veel ‘t‘ yver ginghen roemen, ‘k Liet Christi bloed, en dood oock aen my lenen, Ick beeld’ mijn in, ‘t mocht soo ghenoech wel henen. Wanneer ‘t‘ Geest, my droefheyd had bereyd, Als ick ‘s vleys lust, en sin’lijckheyd gingh pleghen,
Een valsche Geest heeft my soo dick verleydt, Die sprack: ‘t was hier en daer niet aen gelegen, En seyd men moest als d’ander menschen leven: Maer geen van al heeft my oyt rust gegeven. Soo volghden ick, uyt waen, den meesten hoop, Een ruymen tijdt, hoewel in ‘t hert bestreden, ‘t Scheen dat Gods stem mijn altijd onderkroop, En liet mijn hert noch dach noch nacht met vreden: O Liefde Gods, soeckt ghy soo al de Zielen? Soo laet mijn ziel voor u Heer, eeuwigh knielen. Dit laet ick staen, maer ghy mijn herts geweet, Wat schuylter noch, wat isser al verborghen? Wat isser veel, wat leyter noch secreet? ‘Niet van een Iaer, van heden, noch van morghen, Maer van honcks op, ach wat hebb’ick bedreven? ‘t Ghetal is ‘t al, dies moet ick ‘t al op gheven. Of ick mijn zonden al eensdeels vertel, En dat ick ‘t quaetst met zynen naem moest noemen:
‘t Minst is te vuyl, ick schaemt mt (al hoewel Dat al mijn doen voor synen throon moet komen) O Heer, ghenae, ghenae, O Heer, ghenade, Ghenaed’ o Godt, is ‘t anders niet te spade. Mijn Ziele buyght, en leght u heel te grond, Bidt, biedt u aen, en bidt om ‘t laeghste buygen: Siet in u grond dijn groote zond en wond, En proeft of ghy een vonckxken troost kondt suygen: Maer laes mijn grond opwelt niet dan misdaden, Och die eens was verlost van al dees quaden.
Cookies on Poetry Cove