Het derde Deel. Hoe dat eenighe Vroomen uyt de vervallen Kerck opstaende, met nieuwen yver weder begonnen hebben, welckers navolgers als de voorgaende door de klippen der aerdscher begheerlijckheydt schip-breuck in het gheloof gheleden, en een generael verval veroorsaeckt hebben. Gelijck een Wormken uyt des Phenix asschen, Heeft God in ‘t laetst der tyden laten wassen, Een volck, dat vyerigh socht nae Gods gheboden, Dat ‘s Werelds lust en liefde is ontvloden: Want God heeft haer ghesegent met het Cruys, Ghelijck hy deed ‘t behinsel van sijn huys. So langh het kruys, so langh de vyeren bloncken;
Soo langh Gods volck den bitt’ren kelck droncken Soo langh sy hier hadden geen seker steden; Soo langh de Weerelt haer heeft afghesneden: Soo langh bloeyd’ ootmoet, liefden, en aendacht! Soo langh was ‘s werelds vriendschap kleyn geacht Maer doen den Sathan haer oock quam bekoren En leyden haer des Werelds rijck te voren En lietse vry op een sacht bedde rusten: Doen werd het hert benevelt van de lusten, Doen werd den Geest ghedruckt onder de voet, ‘t Geen men eerst vlood’ dat hieldmen nu voor goedt Eerst quam de wereld door een Venster kijcken, Maer men wild’ haer in alles niet ghelijcken, Geleertheyd, pracht, rijckdom, en hooghe staten, En woud’men in ‘t beginsel niet toelaten: Maer door het langh ghevry van ‘s werelds boel, Soo kreechse noch te met in ‘t hert haer stoel. Als Dina door ‘t behagelijck aenschouwen,
Van ‘s lands kostuym, door Sichem quam in rouwen: Soo werd ‘t onnoosel hert oock overwonnen, Van ‘s Werels liefd’, want dese heeft begonnen Haer rijckdom, schat, en gelt te prysen hoogh: Soo datse door haer weeld’ menigh bedroogh. Soo haest den smaeck in ‘t herte was ghekomen, Van d’ydel weeld’, de liefd’ heeft afghenomen: Want liefd’, en kruys in ‘t vleys, gaen veeltijd t’samen, Maer nu begostmen hem het Kruys te schamen: [...]a scheen dwaesheyd te zijn in lyden groot, Veracht, versmaet te zijn, tot in den doodt. Door vreese van Armoed’ of ander lyden, [zor]ghvuldigheyt het herte quam bestryden, En sprack: u leven nu seer langh kan wesen, Mids datter gheen vervolgh en is te vreesen, Loopt, timmert, plant, en set u Ziel gherust: Dus werd het hert verleydt door valsche lust. Ghelijck de Doornen ‘t goede zaet versticken,
Soo kan de sorgh der Zielen kracht in slicken, Want Mammons dienst die breyt hem uyt met tacken Van ydel eer, wellust, en veel ghemacken, Spijs, dranck, en kleet, en noch de moeyt’ die ‘t geeft, Den genen die ‘t soo suer ghewonnen heeft. Want sy die in de Schoole Christi saten, Die leerden nu het les van d’Advocaten: Och! groot verderf, met tranen te beklaghen, Of nu de oude Helden eens opsaghen, En souden sy haer selfs niet achten sot, Oft dese Rechts’-geleerden. vreemt van Godt. Soo kan de lust der Weerelt d’oogen blinden, En ‘t goede zaet in ‘t herte soo verslinden, Dat men ‘t nau voelt door al het loos bedrieghen, Want goeden schijn kan ‘t hert in slape wieghen, En nemen wech de Wap’nen van den Helt, Die als een Christen Rideer street in ‘t Velt. Denckt hoe Is’rel in voorspoet en in weelden
Vervallen is, en quade vruchten teelden: Oock d’Eerste Kerck, soo wy hebben ghesonghen, Want als het vleys hier niet en word ghedwongen, Maer datter heeft al synen vollen toom ‘t Schijn wat het wil, ‘t word in de deuchden loom. Och! waeckt doch op, en leeft een Geest’lijck leven, Eer dat ghy als een vloet word wech gedreven: Bemint kleynheyd, oeffent u Geest van binnen, Ghy sult meer rijckdom in der waerheyd winnen, Dan u ‘t bedroch des werelts gheven kan, Ist dat ghy door ‘t geloof wilt nemen an. Denckt wat den Ionghelingh dede ‘t hert bedroeven, En wat den Rijcken vrek dede vertoeven: Wast niet den rijckdom en ‘s Werelts wellusten, Die in het hert Gods rijck ghestadigh blusten? Hoe wel, ‘t scheen wel, dat welheyt deed’ geen schaed, Voor dat den Vreck het voeld’ alst was te laet. Laet ons niet zijn als Peerden ende Muylen,
Die onder Toom, en Roede moeten schuylen: Laet ons den tijdt die God gheeft uyt ghenade Misbruycken niet, door wellust in het quade; Laet ons in vryheydt zijn gheluck in druck, Op dat ons vryheyd niet sy ongheluck: ‘t Is al uyt liefd’ dat God ons komt verquicken, Maer als hy siet dat wy ons niet en schicken, Hy kan wel haest zijn Roede weder senden, Maer liever heeft hy dat wy ons om wenden, En door zijn Min’ ghetrocken worden siet, Want sonder min is alles min dan niet. Hoe dwaes ist dan de Liefde te versmooren In ‘t hert, door een bedrieghelijck bekooren; Hoe dwaes ist dan de liefde te verquisten, Aen d’ydelheyd, dewijl wy beter wisten; Hoe dwaes ist dan de liefde niet te voen, In ‘t hert, waer door sy klimt in haer fatsoen. Siet principael op uwen Prins van boven,
Die hier op dese Werelt was verschoven: Hy nam niet naen, het gheen men hem quam bieden: Soeckt dat hy socht, en vliet ‘t geen hy ginck vlieden: Maer soo ghy hem, door u wijsheyd hout mal, Den tijdt komt, dat het u berouwen sal.
Cookies on Poetry Cove