Van die Iuffr. en Monsr.
Iuffr.
Als ik sit lappen voor de ruyt,
So komt ‘er menig brakjen uyt.
Monsr.
‘t Hooft is my staag soo druyst en swaar,
Of ik den tweden Atlas waar.
- - - - - - - -
Nog ons nog oyt de sijne,
Sal hy ten end’ sien quijnen.
Men siet wel wat ‘er was en is,
Dat sijn sal is verborgen,
Wat wilje na u fyl’bre gis,
Onmensch’lyk so gaan lorgen,
Wat wort, dat wort van boven,
Verheerlijckt of verschooven.
‘t Vertrouwen is een wiekerloon,
Laat so de moet niet sakken,
In uwe staf bestaat uw’ kroon,
Dus wilt die niet versmakken,
De wagt is ons bevoolen,
So lang daar een gaat doolen.
‘t Is al geen onspoet wat ‘er schynt,
Dat dencken is maar droomen,
In ‘t minste onheyl ‘t meest verdwynt,
Aars lukten ‘t noyt den Vroomen,
Al ‘t morren is verlooren,
Wy sijn tot lof gebooren.
Dorothe.Wel ‘t is dan wel myn soete siel,
Nu sal ‘t mijn hert wel stellen,
‘k Verfoey my dat ik dus verviel,
Dat ‘k Godt en mensch dorst quellen,
- - - - - - - -