Van die Iuffr. en Monsr.
Iuffr.
Die niet en kindert na den trou,
s’En is geen Mem al isse Vrou.
Monsr.
De Weên wiewen al te seer,
‘k Soek Mysjes van haar eerste eer.
- - - - - - - -
‘k Vloog op myn soete-lief,
Met innerlyck erbarmen,
‘k Bood’s spits den schapen dief,
Maar kond’ ‘t wigt niet beschermen,
Hy greep het by sijn nekke,
En stelden ‘t op een rekke.
Met blydtschap sijn wy ingeweydt,
Ons makke vee te hoeden
Voor dertig dagen, wat een spyt!
Alreedts keert vreugt in roeden,
Nu geeft de silvere loover,
Haar pligt ‘t rou-laaken over.
So treft den barre blixem-flits,
Geen hooven maar ook hutten,
Het diepste dal, en ‘t stylste spits,
Die ander denken dutten,
‘t Gaat endeloos oneeven,
Die endelyk ontleeven.
Schoon ons een Prince-saal toestont,
Wy lieten ons belyden,
Met ‘t leegste hutjen dat ‘er stont,
In al den kreuts der Heyde,
Geen siel ontsnapt de smaalen,
Op toppen nog in daalen.
- - - - - - - -