Van die Iuffr. en Monsr.
Iuffr.
Myn hert ontluykt als ik jongmans sie,
Korts gaf ‘er Sinter Klaas my drie.
Monsr.
Seg wilje Teunis, Keet, of Piet,
Soo lang te troggelen lust my niet.
- - - - - - - -
Ick ridt nae myn Tant,
Hy toont glad gelaat,
Keer mort, of sy wipt om een haverstroo mee.
Mortje.
Ik sterrev’ in swymel, gants bokken blyf hier,
Ik hankte, ik jankte,
En maakte getier,
Maar ‘t was al om niet,
Hy smeet het in ‘t riedt,
Kreet langer hoe luyder, hey! maakt dog goe cier.
Doe gaf Iochem syn Vrienden het laatste woordt,
En schachte, en lachte,
Voer goets moets en hoort,
En bleete van veer’,
Nu ben ik een Heer,
Soo snapte ‘t onnoosele bok-lam voort.
Hy tobde na Injen van d’Amstel-kant,
Met singen, en springen,
Met ‘t putsje in d’hant,
En voer over zee,
Nam drie blancken mee,
Voor swabber is hy ‘er op ‘t Schip geplant.
- - - - - - - -