Op de wijse: Isser niemant uyt Indien gekomen. Vyt het hert is voort gekomen, 't Zielen quaet Will' heeft lust te hulp genomen Tot de daedt, 't Fondament, leyt geschent, Iae leyt van Godt vervremt, En heel gedempt.
Siet so staen den mensch sijn saken Die dus praelt, Die daer schijnt na deught te haken, Als hy dwaelt, Als hy draeft // als hy slaeft Om stof tot meer ellendt, Nae 's wereldts endt.
Dies moet mensch, in mensch gaen scholen, Hier noch daer, Want in mensch, leyt mens' verholen
Wonderbaer En Gods Geest // soomen leest, Wijst mensch sijn eygen sond, En Gods verbond.
Wie kan mijn dan beter leeren Als mijn Heer, Die mijn in mijn will' bekeeren, Nae schrifs leer, Want sijn woort // wort gehoort, Alst oor van wel verstaen Is opgedaen.
Niemant weet mijns herts betrachten Sin, of lust, Noch mijn goed, of quaed' gedachten Woel, of rust, Dan 't geweet // van mijn leet, Of mijn ziels vreed' gevoel Daer ick nae doel.
In mijn is mijn overtreden Daerom quael, Dit getuyght in mijn de reden Christus tael, Die leert boet // in 't gemoet, Die schelt m' uyt gracy vry, En maeckt mijn bly.
'k Hoef oock nimmer mensch te vraghen, Hoe ick 't meyn, Dan die 'k in mijn hert moet dragen, Puur alleyn, Want in 't hert, leyt mijn smert, Of rust der zielen vreught, Die 't al vermeught.
Niemandt heeft soo helder oogen Als God 't licht, Niemant kan van 't geven bogen Van 't gesicht: Maer God geeft // 't geen hy heeft, Sijn mensch die voor hem dael En 't licht bestraelt.
't Geen ick wil dat sal geschieden Mijn persoon, Dat moet ick doen ander lieden Sonder loon: Dits expres // steets mijn les, In dit Gods rijcke school Is geen dool.
Hierom sal mijn Heer hermaken Mensch sijn val, Soo moet ick mijn selfs versaken Heel end' al: Eenigh dingh // hoe geringh Of liefd', of schoon van schijn Mach mijn meer zijn.
Maer in 't school gaen komt bestrijden 't Eygendom, 't Eygen vreest voor kruys en lijden, Maer waerom? 't Kruys baert noot // 't laetst den doot: Dees doot en ondergangh Valt 't vleysch soo bangh.
Al de sond' spruyt uyt verkiesen 't Mijn en dijn, Sal u sond' sijn kracht verliesen Dit baert pijn: Dits de gront // dits de wont Die 't Kruyces doodt geneest, Daer 't vleys voor vreest.
't Ongestorven kan niets erven, Een noch geen, Want geen leven sonder sterven Spreeckt de reen: Al 't gewin // steeckt hier in, Dies schroomt 't geloof hier niet Voor doodts verdriet.
Dit geloof moet Godt mijn geven Wt genae, En 't moet dadigh in mijn leven Voor en nae: Al de vrucht // en 't gesucht Is hoop en Liefd om 't goedt Dat al versoet.
Godes schriften zijn maer tuygen Dats gewis, Van die, daer 't al voor moet buygen Die 't al is: Deur 't gebedt // wort te mett' Schrifts sin door Godes handt In 't hert geplant.
Yemandt kan wel reden geven Van sijn pont, En getuygen daer beneven Van sijn gront: Maer alst vat // van Gods schat In reden heeft verdriet Ist alles niet.
't Is vergeefs te komen kloppen Voor de deur, Daer 't vleysch-wil het oor komt stoppen Met d'ouw' sleur: 's Vader treck // en opweck, Als die wort wederstaen Baet geen vermaen.
't Hemels zaet komt Godts opqueken Door sijn kunst, En sijn Geest komt mensch inspreken Liefd' en gunst: In 't gelijck // is Godts Rijck Maer niet in 't woort krackeel, Noch al 't gedeel.
Cookies on Poetry Cove