Op de wijse: 't Ghewas van 't Vlas en 't Weven, dat. ONtfanght een Liedt van mijnder handt, En laet het zijn in u geplant: Dat hy altijdt Het goet gedachtigh zijt.
Bidt Godt altijdt, vroegh ende laet, Dat hy u wegen gade slaet, En altijdt vraeght Na 't geen dat hem behaeght.
Al hebt ghy hier geen tijd'lijck goedt, Weest altijdt even wel gemoedt: Godt is den schat, Die hem in 't herte vat.
Wat ghy uytwendigh niet en vindt, Siet dat ghy in de deughde wint: Soo werdt ghy rijck, Verr' boven uws gelijck.
Het goet des lichaems is wel schoon, Maer 't goedt der Zielen spandt de Kroon, Bestandigh ist // als 't ander dickwils mist.
Houd uwen geest met Godt gemeen, Bekommert u met hem alleen, Al wat u dient // beschickt hy als een vrient.
Och! 't is soo vasten toeverlaet, Die Godes vriendtschap heeft te baet, Sijn soete stem // ghevoelt hy binnen hem.
Al komt hem somtijts aen veel cruys, Hy gaet in zijn inwendigh huys: Daer sit hy stil // als buyten is geschil.
't Bedrogh van dese Wereldt vliedt Op Dina Iacobs Dochter siet: Den schoonen schijn, brocht haer in schand' en pijn.
Besteet altijdt u jonge jeucht In rechte Goddelijcke vreucht, Ziel en Lichaem // ist beyden aengenaem.
Ten laetsten wens ick voor een groet, Den vrede Godts, in u gemoet, Dat nimmermeer // hy van u neme keer.
Cookies on Poetry Cove