Op de wyse: Ghy memelijckers met namen. ICk moet een weynigh singen Van 't inwendige goet: Het zijn verborgen dingen Geplant in het gemoet, In die scheppinge soet Daer heeft den mensch verkregen Een Goddelijck bewegen Door het in-blasen vroet.
Dit vonckje kan hem leeren Hoe hy wandelen sal, Wil hy tot quaed hem keeren, 't Ontrust van binnen al, 't Verkondight sijnen val 't Is aen Adam gebleken Doen hy hem gingh versteken, Vreesende 't ongeval.
Meer dan twee duysent jaren De werelt had gestaen, Datter geen boecken waren, Want Godt heeft sijn vermaen Door sijnen Geest gedaen, Al in het hert van binnen, Doch haer verdorven sinnen! Waren 't niet onderdaen.
't Vernuft wil hem niet geven Al onder 's Geests gebiedt, Dat brenght den mensch in sneven, Want als men 't wel in siet: Wat Godt oyt sprack of riedt, Dat kondt ghy hier in leeren, Wat ghy niet soud begeeren Doet dat een ander niet.
't Sal d' Heydenen oordeelen 't Gheen in het herte staet, Sijn wetten en beveelen, Kennis van goedt en quaedt, Maer die 't licht henen slaet, En wandelt kromme wegen, Heeft de Conscienty tegen, En Godts beschreven raedt.
Godt wy in ons gevoelen Als wy luysteren stil, Maer door ons eygen woelen Soo krijgen wy geschil, D' inbeeldingh van de wil Verleydt onse gedachten, 't Gesicht verliest sijn krachten Als door een vreemden Bril.
Gerechtige sal leven Wt sijn geloove vroedt, Elck is de proef gegeven Van sijn eygen gemoedt, Wie hier in trouw'lijck doet, Godt sal hem meer verlichten En stadigh onder-richten Door aenhoudingh van 't goet.
Cookies on Poetry Cove