Op de wyse: Ick gingh op eenen morgen al door den Aerden-hout, &c. WIe op het vleessche zaeyet, Hy die verderffenis Weer van den vleesche maeyet, Nae 's Schrifts ghetuygenis, Maer wie daer zaeyen Nae den Geest, Die sullen daer af maeyen Het leven soo men leest.
Wie in wellusten leven, Die zijn levendigh doodt, Maer die wellust begeven Komen in 's levens schoot: Maer die verkiesen
Des wereldts vreught, Die sullen dan verliesen Het Hemelsche geneught.
Wie meer dees dingen achten, Die op der aerden zijn, Als die Hemelsche krachten, Sy verkiesen het schijn Voor 't ware wesen, Een ydelheydt, Voor 't licht dat is geresen, Donckere duysterheydt.
Wie Christus wet begeven, En sijn heylsame Leer, En soecken weer te leven Nae 's werelts ydel eer, Die gaen begheven 's Levens Fonteyn, En graven daer beneven Slijck-putten seer onreyn.
Wie leegheyt gaet versmaden, En staet nae hoogheydts faem, En soeckt soo op te laden Een wereldts hooghe naem, 't Schijnt wat te schijnen, Maer laes, wat ist, Men siet het haest verdwijnen, Ghelijck een roock of mist.
Daerom laet ons niet wercken Spijse die haest verdrijft, Maer wel tot ons verstercken, Spijse die overblijft, In 't eeuwigh leven, Soo Christus seydt, Volstrecken soo met beven Ons zielen saligheydt. '
O vrienden die Godt minnen, En lust hebt aen zijn woordt, Laet ons doch soecken binnen Te gaen door d' enghe-poort: Volghen ons Heere, Op 't smalle padt, Die brenght ons dan soo veere, Tot in d' Hemelsche stadt.
Prince. Princelijck Godt verkoren, Wilt altijdt by ons zijn, Maeckt ons recht nieu herboren In waerheydt, niet in schijn, Op dat wy komen, Door u ghenaed', Hier nae by alle vromen, Daer 't nimmermeer vergaet.
Cookies on Poetry Cove