Op de wijse: Ick roep tot u, o Schepper mijn, Ofte: Een Meysjen op een Revierken sat. ICk minne eenen goeden vriendt, En my en dient Geen ander // ick kander Deur sijn bystandt Slaen mijn vyandt.
Ick zijnde in dese wilde zee, My sal geen wee
Omswermen // beschermen, Kan hy wel my, Blijf ick hem by.
Ick sochte hem over bergh en dal, Ick had hem al Verlooren // maer hooren Liet hy sijn stem Doen vond' ick hem.
Verlaten en wil ick hem niet meer, Om geen verzeer, Geen dingen // my dwingen En sullen van, Hem mijnen man.
Hy is mijn alderbeste deel, Slot en Kasteel, Al quamen // te samen Vyanden, ick Hebbe geen schrick.
Hy is die in droefheydt altoost Mijn Ziele troost, Al schijnen // veel pijnen Hier ontrent mijn Lichaem te zijn.
Heb ick slechts hem, k'en vrage doch Na Hemel, noch Nae eerde // van weerde, Sulcks in den graet, Hy boven gaet.
Hy is alleen die my regiert, Weydt ende stiert, Om 't leven // te geven, My geen getal Ontbreken sal.
Onder sijn schaduwen bevrijt, Wtghebreydt wijt,
Ick sitte // geen hitte Noch Sonne-gloet My pijne doet.
Buyten hem is soo weynigh vreught, Die my verheught, Ick vinde // doch inde Heel wereldt niet Dan veel verdriet.
Daerom soo heb ick groote lust Te zijn in rust, Daer 't kroonen // vertoonen Sal op den groen Berge Syoen.
Cookies on Poetry Cove