Ende gaet op de wijse: Wilhelmus van Nassouwe: Ofte: Van den hondert en 30. Psalm. EEn Chaos na den oogen Als men' van buyten siet Doch na wijsheyts vermogen
Voor God en ist soo niet: God heeft sijn handt behendigh Verborgen in elck dingh, Al schijnet hier ellendigh, Na ons verstandt geringh.
Veel kleyntjes maken t'samen Eynd'lijck een werck seer groot: Wie dit niet kan bevamen Lijdt in 't gemoedt aenstoot, Als hy veel siet geschieden Stuckwijs de dingen half, Kond' hy verstaen 't bedieden, 't Waer sijn gemoedt een salf.
Die de Horlogie maken Gaen in haer orden vast, En weten al d' oorsaeken Van elcken tandt gepast: Maer die sonder verstanden Van buyten 't werck aensiet, En kan niet zijn voorhanden Dan onrust en verdriet.
Alsoo ist oock verborgen Voor ons, 't geen datmen siet, Van heden noch van morgen, En zijn d' oorsaken niet: Wy sien 't hier maer ten deelen, Maer den Autheur van 't werck Die kent het in 't geheele, En heeft daer op gemerck.
Siet men op Caiphas nijdigh Op Pilatus verwoet, De sinnen werden strijdigh, 't Is tegen het gemoedt: Maer sietmen op de orden Des Vaders in het kruys,
Men sal dan konnen worden Getroost in het confuys.
Sal ick den Kelck niet drincken Sprack dat onnoosel Lam? Die my d' Vader wil schincken, Hoewel 't door middel quam Van veel Godloose Boeven, Die liepen in het wildt, 't En scheen niet te behoeven Dat God soo noodigh hilt.
Siet ghy op het verkoopen Van Ioseph, deur sijn Broers, De sinnen sullen loopen Op eenen vreemden cours: Maer kond ghy dit betrouwen Dat God hem hier deur sand, Ghy sult daer in aenschouwen Sijn wonderlijcke hand.
Het scheen oock by gevalle Dat Tobias wert blind, Maer sijn beproevingh alle Hy namaels goet bevind: Een Swalu uyt den neste, Och! wie sou dencken dat, Dit ongeval op 't leste Sou brengen eenen schat.
Iobs armoed' en berooven, Geschiede deur Sathan, Wie sou konnen gelooven, Dat desen vromen man, Sou hebben moeten lijden Van al dat boos gedrocht, Ten waer datmen by tijden Gods wijsheyt ondersocht.
Hoe ist in oude tijden
In d' eerste Kerck gegaen? De vrome moesten lijden, Men heeft geworght, gebraen, De alder-vroomste Mannen Zijn in 't verdriet gebrocht: Het scheen dat de Tyrannen Al de'en wat haer goet docht.
Som gaven mandamenten, Daer in elck boef kreegh macht, Te pijnen met tormenten, Die hy in 't hert bedacht: Sy scheurden en sy reten Het vlees der Christ'nen, siet, 't Scheen God had' se vergeten, Nochtans en wast soo niet.
Het roerde door malkander Gelijck een wild gezwerf, d' Een Tyran somtijdts d' ander Heeft gebrocht in 't verderf: 't Scheen dat Godt elcks moetwille Liet na sijn lust betien, Hy zweegh en hiel hem stille Van buyten aen te sien.
Als ghy onschick'lijckheden In velen siet en hoort, Denckt altijdt op de reden Die Christus brachte voort: Geen Musk' en is vergeten, Noch valt op eerden hier, Buyten uws Vaders weten, Dat kleyn onnosel dier.
Hoewel ten is geen vreughde Als men gevoelt Gods roe, Maer 't is een groote deughde Wanneer men 't neemt in 't goe:
Wilt uwen mondt vry drucken In 't stof, als men u slaet, Godt sal 't laten gelucken Eyndelijck t' uwer baet.
Soo ghy Gods wonder wercken d' Oorsaeck, en den waerom Hier niet en kondt bemercken, Soo gaet in 't heylighdom, Gelijck als David dede Doen sijn hert was benout: Hy vandt der zielen vrede Als hy het eynd' aenschoud',
Die in den Chaos wandelt, En Gods werck niet gelooft, Een Chaos hy behandelt, 't Verstand blijft hem verdooft: Maer die gelooft Gods schicken Wt sijner liefden aert, Tot sijn gemoedts verquicken Wert sijn gesicht verklaert.
Cookies on Poetry Cove