't Geestelijck kruydt-hofken

Op de wijse: Edel Karsouw, &c. O Zyon Bruydt! Ghy mijn Vriendinne schoone, Siet deur u oogen klaer, Mijn hert ontsluyt, Tot u Liefd' ick betoone, Als een moeder tot haer Kindt, soo is voorwaer Mijn hert t' uwaerts geresen,

Dus vriendin // en laet niet min V liefde tot my wesen.

Wt liefde groot Liet ick my overgeven, En betaelde u schult Met mijn bloedt root, Op dat ghy soudet leven, Had ick met u gedult, Als een minnaer vervult Met liefde uytgelesen, Dus vriendin // en laet niet min V liefde tot my wesen.

Ick liet mijn Rijck Om u van uwe sonden Te wassen klaer en bloot, Werd' ick gelijck Als een mensche bevonden Hier op des werelts Kloot, Om u als ghy laeght doot Wederom te genesen: Dus vriendin // en laet niet min V liefde tot my wesen.

Als ick hier quam, Niet om te gouverneeren Naer mijn groot-mogentheyt, Maer als een Lam, Aldus wilt van my leeren, Soo ick hebbe geseyt, Dat ghy een leven leydt Seer ootmoedigh gepresen: Dus vriendin // en laet niet min V liefde tot my wesen.

Veel spot en smaet Heb ick om u geleden, Dit in u herte draeght

Hoe ick gehaet, Deur angst besweet getreden De pers', o suyver maeght, My selven niet behaeght, Wanneer ick was verknesen, Dus vriendin // en laet niet min V Liefde tot my wesen.

Princesse mijn Ick heb u uytverkoren, Doet altijdt na mijn woort, Mijn Rijck is dijn, Als noch staende te voren, Al waer men met accoort Eeuwige vreught oorboort, Mijn liefde doet u desen: Dus vriendin // en laet niet min V liefde tot my wesen.