Op de wijse: 't Windeken daer den Bosch af drilt. ALle gebreken uytgeseydt, Isser een die my verleydt, Die mijn sinnen // haest van binnen Kan verrucken van het goedt, Daer de Ziel door wert gevoedt.
Dat's d' uytkeer tot alle dingh, De gedachten sonderlingh Omme sweven // en gedreven In verstroyingh hier en daer, Hier door wert 't gemoedt onklaer.
't Ooge des herten en is niet, Gantsch eenvoudigh soo men siet, Maer 't wil wercken // sonder mercken, Wat hem schaed' is of profijt, 't Loopt te haest uyt zijn limijt.
d' Ord'ningh daer hem God in stelt, Wil hy breken met gewelt, Imagineeren // en begeeren Na sijn ingebeelde lust, Hier door wert de ziel ontrust.
Bleef het in sijn wesen staen, God en soudet niet mis gaen: Maer hem geven // volheyts leven, Soetheyt boven alle soet, Een genoegen in 't gemoedt.
God en heeft het noyt belast, Door hem selven ist vermast, Met indringen // van veel dingen,
Daer 't wel buyten blijven mocht, Soo 't hem selven wel bedocht.
't Oogh is eenen spiegel klaer, Maer een stofje valt het swaer, 't Moet hem wachten // of de klachten Blijven altijdt even groot, 't Is een oorsaeck van sijn doodt.
Cookies on Poetry Cove