Op de wijse: O Godt Vader in eeuwicheyt, &c. Den Vader heeft den Sone lief,Ioan. 1: 15. En al die hem aencleven, Die heeft hy t’saem tot zijn gerief, In syne handt ghegeven, Den Sone weyt sijn schaepkens soet,Ioan. 10: 4. Hy gaet voor haer als herder goet, En brenghts’ int eeuwich leven.ioan. 10: 27. Geen lyden groot is hem te swaer,1 Cor. 13: 5. Om zijn schaepkens te weyden, Sy syn in hem en hy in haer,ioan. 17: 23. Niemant en machse scheyden, De liefde soet is haer banier,Cant. 2: 4. Dit onverwinnelicke vier, Is d’eeuwigheyt van beyden.
Cant. 5: 8.Die dese liefd’ in hem ontfanght, Ghevoelt een diepe wonde, Een smerte die het hert vervanght, En drucket gansch te gronde, Psalm 80: 4.En hier van is de Medecijn, Cant. 1: 1.Alleen Godts lieffelick aenschijn, Den kus van zijnen monde. Psal. 77: 3.Maer buyten dit en isser niet, Dat de ziel can vermaken, Esa. 52: 22.En geen vertroostingh haer geschiet, Door menschelucke saken, Esai. 47: 23.Hoe schoon gevleyt, hoe wijs beleyt, Esai. 53: 9.’t Is al vergeefschen arrebeydt, Kan sy Gods liefd’ niet smaken. Maer een druppel ghenoten van Die levende fonteyne, Psalm 42: 1.’t Gewonde hert ghenesen can, Want hier uyt vloeyt alleyne, De volheyt die de siele voet, Exod. 15: 25.En maeckt dat bitter water soet, Al door de liefde reyne. Ioan. 15: 9.Ghelijck den Vader heeft bemint Den Soon van hem gheboren, Alsoo is oock den Soon ghesint Tot zijn Bruyt uytvercoren, Ioan. 17: 22.Te geven haer zijn heerlickheyt, Die hem den Vader heeft bereyt, Van eeuwicheydt te voren. Ioan. 17: 24.Te voren eer des wereldts grondt Gheleyt was van beginne, Den Soon in ‘s Vaders liefde stont, Ephe. 1: 4.Want eeuwich is Godts minne, Door geen toeval wort sy bevleckt, De ziele die sy tot haer treckt, 1 Cor. 2: 16.Wort oock van desen sinne,
In dese eenheyt sy verdwijnt, En rust aldaer verborghen,Col. 3: 3. Al ist dat sy uytsinnich schijnt,Actor. 26: 24. Daer is niet min te sorghen, Gelijck de Son aen s’Hemels throon, Haer schijnsel altijt even schoon,2. Cor. 1: 18. Vernieut sy alle morghen. Rust, vreed’ en vreucht dat is haer deel, En een vrolick ghenoegen, Want door de liefd’ can sy gheheel,Phil. 2: 14. Tot alle dingh haer voegen, Maer die van herten blijft versteent,Habac. 2: 4. En in de liefde niet vereent, Die heeft altijt een wroeghen.
Cookies on Poetry Cove