Op de wijse: Tot u o mijnen Heer. ICk ben een edel Blom Tot Saron uytgelesen
Spreeckt onsen Bruydegom: Wat mach de plaetse wesen Daer dees Blom delicaet, Staet vast en wel gegrond? Tot toeverlaet, 't Is 's menschen grond.
't Is 's menschen herte vry Dat effen is en slechte, Door onsen Heer Christi: Die alleen maeckt gerechte Des menschen hert Van ongerechtigheyd, Als sonden smert En wert beschreyd.
O menschen! wie ghy zijt Wilt al 't on-effen slechten: En haest de sonden mijdt, Slap hand en knie wilt rechten, Doet rechte boet, Bekeert u tot de Heer In diep ootmoet Met groot begeer.
In sulcken effen Landt, In sulcken schoon Landauwe Staet dese Blom geplant, Daer maeckt des geestes dauwe 't Land heel vruchtbaer: Dees Blom toont haer schoonheyd, En brenght met haer Al goedt, planteyt.
Wie is dees Blomme schoon? Iesus, vol soeter minnen, Al der vromen Patroon, Hy woont in 't hert daer binnen, Hy drijft daer uyt
Al 't quaedt uyt 's herten hof, Bitter onkruyt En fenijndigh lof.
Wel saligh is de mensch Die alsoo werdt bevonden: Die heeft voorwaer sijn wensch, Hy heeft in dese stonden Een schat seer weerd, Christo vol Liefde reyn, Na hem begeert Van herten pleyn.
Loopt na geen ander schat, Soeckt dese Blom alleene: Betreed alleen dit pad, Hy ist, en anders geene, Die troosten kan: Des Vaders waerde Soon, Houd u hier an, Groot wert u loon.
Hierom sist wel de aerd Van u herten, vol steenen, Die eertijdts gesint waerd, Om met Blommisten henen Te loopen snel Na Kroegen vol onrust, Daer ginght ghy wel Met grooter lust.
In aerdsche Hoven zwart Ginght ghy siften en wieden Onkruyd en steenen hart: Maer nu wilt spoedigh vlieden Tot Christum puer, Toont hem u hert demoet, 't Is tijdt en uer, Valt hem te voet.
Druckt my: spreeckt dese Blom, Als een zegel seer vaste, Op u herte: al-om, Gaet na dees waerde gaste, Soeckt die u ziel bemindt, Laet hy zijn al u vreught, Werdt eens-gesindt Met hem in deught.
Want hy in soete vreed', En in een hert ootmoedigh Alleen behoudt zijn steed': Maer 't Wereldts hert seer woedigh Daer is hy niet; Daer werdt hy niet gekendt: O Mensch! toesiet, V omme wendt.
Ick wensche al de geen Die Godt de Heer beminnen: Dat sy dat eenigh een Soecken met al haer sinnen, En volgen nae 't Lam Gods, waer 't henen gaet Vroegh ende spae: Dit niet naelaet.
Cookies on Poetry Cove