Op de wijse: Al die in Syon zijt. &c. ALst al is overleydt 't Toekomend' en 't voorleden Betreurt, beschreyt Het sondigh leven quaedt, Alst al is gearbeyd, Geleden en gestreden, Gehoorsaemheydt Bewesen metter daet, Soo is den raet Te sincken in ootmoet, Bekennen ons ten rechten // bloot Voor Godt onnutte knechten // snoot, Wt genae soet Men saligh werden moet.
O reyne Liefde, ghy Zijt des levens fonteyne, Wat hebben wy, 't Welcke wy niet ontfaen En hebben al van dy? Het zy in 't groot oft kleyne, Och wie is hy Die u yets heeft geraen, Of nut gedaen Dat ghy 't hem weder geeft?
Want uyt u en door dijne // macht Heeft alle dingen sijne // kracht, Al watter leeft Van u sijn voedtsel heeft.
Dat Goddelijcke vyer! Dat wesen alder wesen! Seer goedertier, En vriendelijck van aerdt, Ontsluyt den mensche hier Sijn goetheyd uytgelesen, Door sijn bestier Den mensch hy wederbaert, Anders en waert Niet uyt dat eenigh een, Want daer is geen soo vromen // man Die van hem selfs yet romen // kan, Swackheyd alleen Heeft hy en anders geen.
Maer door des Heeren kracht Verwint hy sijn vyanden: Zijnde gebracht Tot kennis van armoed, Dies hy geen loon en wacht Van wercken sijnder handen: Hem selfs hy acht Schuldigh, al wat hy doet, Oorsprongh van 't goet, Is Godt en niemandt meer, Die door sijn Liefde deelen // wilt Al sijn schoone juweelen, milt Hy is de Heer Geeft hem lof prijs en eer.
Cookies on Poetry Cove