Op de wijse: O ghy Nymphe hoogh vermaert. O Mijn alderliefste Heer! Ick legh mijn handen t' saem, En met droefheyt val ick neer Voor uwen weerden Naem: Want mijn hert // is vol smert Door het kruys dat op my dringht: Doch ick weet // u secreet Sonder reden niet gehinght: Nochtans 't Fondament // is my onbekent, Waerom ghy 't my sent.
Ben ick niet van u bemindt Gelijck een ander mensch? Och! ick meynd' ick was u kindt, Veel hebben 't hier na wensch, En ick moet // vleys en bloedt
Wagen om de sober kost, En daer toe // wert ick moe Van veel strijden onverlost: Och! denck ick somtijd // sal ick nimmer quijt Werden desen strijd.
Och! mijn arme Leden teer, Ick weet al uwen gangh, Somtijdts als ghy struyckelt neer Valt u het kruyce bangh: Maer gedenck // wat geschenck Datter in u hert belief, Als ick weer // na begeer Met u spreeck als met mijn Lief: Siet van desen pandt // en ghevoelt niemandt Door een aerdsch verstandt.
Denck of ick u gaf den keur, Dat ghy na 's herten lust Hier mocht bloeyen in den fleur Met veel gemack en rust: En u Ziel, die verviel In des Werelts vuyle min, Soo dat ghy // los en vry In mijn kruys had wedersin: En mijn soete spraeck // waer u gheen vermaeck: Denckt om dese saeck.
O mijn lieven Bruydegom, 'k Verstae wel wat ghy seyd: Daer en geldet geen rijckdom By dese soetigheyd: Geenen schat // sonder dat Mach vermaken ons gemoedt: Het verscheel // is te veel
Tusschen die en 't eeuwigh goedt: Maer en souder niet // even veel gheniet Zijn, met min verdriet.
My dunckt als het recht soud' gaen, Ick sie soo hier en daer Menigh, die de smalle baen Hier niet en valt soo swaer: Moet ick dan // soo voor an Altijdt in de spitse staen, En ick sie // dees' en die Datse oock al binnen gaen: Waerom moet ick meer // lijden lieve Heer? Laet het nemen keer.
Ghy en weet niet wat ghy bidt, Och laet u zijn geseydt, Niemandt komt in mijn besit, Dan door de lijdsaemheydt: Vwen schijn // maeckt u pijn, En sy kan bedriegen wel, Want die ghy // siet als vry Hebben dickwils veel gequel: Noyt heeft 's wereldt weeld' // in een hert gespeeld, Daer in rust mijn beeld.
Hemelsch vreught en aerdsch jolijt Zijn nimmermeer by een, Isser somtijdts voor een tijdt Niet even veel geween: Mijnen vrient // die mij dient Heeft ter wereldt altijdt druck, Tijd'lijck goedt // en voorspoet Dat en acht hy geen geluck:
Maer der Zielen vreught // is alleen in deught, Dit 's al sijn geneught.
Het waer noch een kleyn bescheet Mijn alderliefste God, Dat ick voor my selven leed Om 't alderhooghste lot: Maer 't oordeel // van soo veel Ergert hem in mijnen staet, Dencken al // 't is te mal Dat dit volck soo henen gaet: Als ick dan voorwaer // dit ghedencke naer, Het valt my soo zwaer.
Maer want ghy de wijsheyt zijt, Soo stel ick mijnen wil In u handen, 't aller tijdt, Maeckt ghy mijn Ziele stil: Siet den ringh // aller dingh, Op het naust is u bekent: Dus wilt my // wesen by, Tot een troost in mijn ellend: Soo ghy by my blijft, en mijn Ziel gerijft, 't Cruys als dan beklijft.
Alles wat u over komt, Beveelt my maer de saeck, Schoon of yemandt u verdoemt, Ghy hebt my tot een baeck: Denckt hoe ick // door den schick Van mijn Vader was in ly, 'k Vondt niemand // diens verstand Was geheel op mijner zy: Elck gaf my de schult // maer mijn groot gedult
Werdt hier door vervult.
Is hier yemandt in armoed', Ick haddes noch veel meer, In het vleys leed ick ten bloed', Men schaemde mijner seer: Ongesont // en gewont Hingh ick aen des Cruyces stam: En mijn mond // sonder sond Hiel ick stil gelijck een Lam: Och! dit deed de minn' // op dat ghy gewin Soud soecken hier in.
't Is my wel een grooten troost Als ick u Cruys aensie: Maer mijn sinnen west en oost Sien al op dees en die: En hier door // mis ick 't spoor, Want het leyd my van de wegh, Alst natuer // hier valt suer Maecktse al dit overlegh: En eylaes! 't is al // voor haer niet met al, 't Brenght haer niet dan gal.
't Waer goe dingh, dat elck de Liefd Soo droegh in sijn gemoed, Dat hy in der noodt geriefd' My met sijn tijd'lijck goed, Denck ick dick // maer dien schick Brenght my niet dan hert-gequel: Het is best // dat ick vest, En op u mijn hope stel: Want als ghy maer spreeckt // en de ziel ontsteeckt, Geen dingh my ontbreeckt.
Leght u selven dit niet toe
Van 's werelts eygendom, Maeckt u sinnen niet soo moe, Ick ben u Bruydegom: Neemt u lust // in mijn rust, Rust u ziel in mijnen schoot: 't Proevens-vyer // leert u hier Wat vermach de liefde groot: In het kruys men voeldt // dat gheen stroom en spoelt Die haer brandt verkoeld.
Minnen als het gaet al wel, Dat schijnt zijn om 't geluck: Maer te minnen in gequel Dat is een minne-stuck: Hier door ist // dat het mist Menigh minnaer door mijn wil: Als hy vind // dat hy mind, Soo is hy gerust en stil: Wat den mensch aenkleeft, En daer in hy leeft, Druck of vreughde heeft.
Cookies on Poetry Cove