Stemme: Carileen. HYpomeen, In ‘t Cypers schoon geweste, Sagh de schoone Atalant, In ‘t loopen soo volmaeckt. Dies hy geraeckt Wiert van de min, schoon sy houdt de overhant: Hy hadt reen, Vermits sy was de beste, Diemen in ‘t gewest doen vont. Iae die de schoonheydt tart, Soo menich hart, Hem ylde ter doodt, en ‘t loopen onderwont. Dies Hypomeene,
Sprack met soete stem, Hier is noch eene, Die het noodt-lots-klem, Haer proef, Behoef, hy soeckt de doodt, Of u, Sal hy nu, Verlossen uyt de noodt,
2 Atalant, Wilt dese loop-strijdt waghen, Die u hier wert aen geboon. Ick bid u, doch verhoort, Eer ghy vermoort, Die voor u Goddin, wil sterven duysent doon. ‘k Voel de brandt, Mijn jeughdigh hart door-knagen: Atalantae loopt met my. ‘k En vrees niet voor de doodt,
Soo ick ontbloot, Van u Liefde raeck, ick en begeer niet vry, Ach Hippomeene! Hoort nae mijn vermaen, Soeckt niet het geene, Ghy niet kont bestaen. Maer gaet En slaet Aen haer u sin, Even graegh. Sal wenschen om u min.
3 Hoe Goddin! Ten is geen groven reeckel, Die de loop-strijdt u aenbiedt: Maer ‘t is Macareus Soon, Die u ten loon, Voor alle schat begeert, en anders wil hy niet Als u Min.
De Godt van Zee, en Pekel, Is de Stam van ons geslacht. Dies wilt wel voor u sien, En denckt met wien, Dat ghy nu ‘t geluck, of tegenluck verwacht, Dees hooge woorde, Trefte haer aen’t hart, Dies hy bekoorde, Die noyt wist van smart. Want sy, ’t Gevry, En Minnaers-klacht, Versmaet, Nu te laet, Wert van de min verkracht.
4 Hypomeen, Ghy doet mijn ziel bekooren, Door u Tover-soete kunst, O brave Ionge-blom,
Loopt wederom, Eer ghy u misdoet, weest seker van mijn gonst. Anders geen, En is voor u geboren: (Atalanta schoone Maeght, Als die u overwint. Princes begint, Ick haeck na de doodt, of’t geen my meest behaeght. Alst dan moet wesen, (Sprack de jonge Maeght) Sal ick met vreesen, Doen, ‘t geen u behaeght. Hy loopt, Sy hoopt, Te winnen prijs Soo ‘t scheen, Hypomeen, Won voor dese reys. P. V. Goor.
Cookies on Poetry Cove