Op Temocleas Verkrachtingh.
Stemme: Amintas quam in rouw.
O Geylheyts snoode daet,
Waer kon oyt quader quaet,
Een suyvre ziel bestrijden,
Als dese maeght bestreen,
Van u, o Andromeen,
Most eer verplettingh lijden.
2 Temoclea leed schant,
Soo drae u snoode hant,
Haer eerbaerheyt quam pletten,
Haer kuysheyt verloor:
Doch niet-te-min verkoor,
Vrouw Vestas suyvre Wetten.
3 Haer eerbaerheyt bleef heel,
Vermits in geene deel,
Haer hert dees snoodtheyt wrochte,
Haer eer hebt ghy verkracht,
Doch maeckt haer meer geacht,
Mits sy ‘t u dier verkochte.
4 O snoode Andromeen,
Die kuysheyt niet alleen,
Socht van dees Maeght te rooven:
Maer loert noch op’er schat,
Dies sy een moet weer vat,
Om u de ziel t’ontrooven.
5 Doen ghy u snoode lust,
Had aen dees Maecht geblust,
En had haer eer genomen.
Soo loert ghy noch op ‘t goet:
Waer over ghy u bloedt,
Deed’ op de straten stromen.
Lust baert wijsheyt.