Die daer te
saem vergaren.
2 ’T is niet dan soete vrolickheyt.
Dat daer uyt liefde wert verspreyt,
Van gantscher hert en sinne,
Het quinckeleerter al wat leeft,
(Dat Boom en Blaetjens beeft,)
Door dese Bron-Godinne.
3 Ons stomme Oever staet en pronckt,
En met haer flicker-oogen lonckt,
Haer Stroomtje schijnt te spreken,
Waer leyt in ’s werelts gront een padt,
Dat by dees Sparens-Stadt,
Mach werden vergeleken?
4 Hae kleyne werelt vol vermaeck,
Weest altijt d’onvervalste Baeck,
In ‘s werelts duysterheden.
Die yeder tot de Deughde Wijst,
Daer niet als lof uyt rijst,
Tot eer van goede zeden.
5 Leeft sonder opspraeck voor en naer,
In Christen vreughde met malkaer,
Stoot alle quaedt ter zijden,
Op dat u naesten even Mensh,
V brenghe wensch nae wensch.
In dese laetste tijden
Verbreyt de deught.