Stemme: Het was een jonger Helt. MYn Lief, mijn tweede Ziel, Daer ‘t oogh altijdt op viel: Ha! waerde fleur der Vrouwen, Ick heb u langh ghevrijt, En soeck u noch ter tijdt, Op deught en eer te trouwen. 2 Ick sweer mijn Engel dan: Werd ick Goddin u Man, Ick hoop mijn wel te dragen, En wat mijn waerde Vrouw, Dit sweer ick by mijn Trouw, Behaeght, ‘t sal mijn behagen.
3 Mijn yver sal dan staegh, Kloeck-moedigh alle daegh, Als ick u heb verkreegen, Versuymen uyr noch tijdt, Om sien waer mijn profijt, Of winst mocht zijn gelegen. 4 Soo d’Heer die eeuwigh leeft, Mijn Lief gesontheyt geeft: Soo wil ick u wel sweeren, Te wesen wat een Man, Ter werelt wesen kan, En ‘t Huys houden in eeren. 4 En schoon oft al geviel, Dat wy mijn Tweede-ziel, In droefheyt mosten leven, In druck door tegenspoet, Soo sal mijn trouw gemoet, V nimmermeer begeven. 5 Ick sal in ‘t kort geseydt, Al waer u sin op leyt,
Of dat ghy sult begeeren, Van als waer ghy naer pooght, V maken Vrouw en Vooght, En mijn als slaef geneeren. 6 Dus bid ick neer-geknielt, Eer mijn lichaem ontzielt, Dat ick u mach verwerven, Of anders sal mijn hert, Door d’over-groote smert, Van droefheyt moeten sterven. I. I. van Asten.
Cookies on Poetry Cove