Stem: Puis que de vivre sans aymer.
Myn Roselyn gingh, op een dagh,
Haer door het groen verlusten;
Waer sy juyst Venus Soontje sagh,
Ten minne-strijd sich rusten.
Koom (sey'se) Dwingelantje, vry,
Legh af u boogh, en kampt met my.
Cupido, die wel eer 't gheweldt
Ghesmaeckt hadd van haer ooghen,
Sprack: 'k koom niet teghens u te veld,
Dan met mijn pijl, en booghe:
Een naeck ontwapend Kindt vermagh
Niet teghens sulcken blixem-slagh
Dan sooje lust in 't kamppen hebt,
Ick sal mijn pijllen breken,
Indien g'u tonghe noit verrept;
Want sy ontzielt met spreken:
Indien ghy bey uw ooghen sluyt;
Want scherpe schichjes schietjer uyt.
Mijn Roselyn die lustich waer,
Te worst'len, met dien Ionghen,
Sprack, wel-ghemoed: Sie daer, sie daer;
Ick baey een wijl mijn tonghe,
En sluytte bey mijn ooghen dicht:
Noch tart' ick 't lichte Minne-wicht.
De Minn verwacht den aen-val niet:
Maer tijdt gheswind aen 't vluchten,
Terwijl hy kans tot vluchten siet;
En roept haer toe, met suchten:
Al stelje tongh, noch oogh te werck,
V schoonheydt is my noch te sterck.