Bruydt. Wie ist die my mijn rust belet, Mijn borsten met de handen plet Ist spoock, oft schim, oft eenich geest, Dat my te soecken maeckt bevreest: Daer was noyt een soo stout, soo koen, Die sulcx sich ondervont te doen, Noyt yemant die mijn byslaep was, Die my dorst naken met getast. Bruydg. Het is geen droom, noch spoock, noch geest, Het is uw Bruydegom selfs geweest. Bruydt. Ach! Bruydgom waerom doet ghy dat? Bruydg. Ach! weet Anna niet eensjes wat
Den Bruygom daer mee seggen wil? Bruydt. Ey soetert hou u handen stil. Bruydg. Neen Anna Lief, vergunt mijn bee, Bruydt. Wat wil mijn Bruydegom lief daer mee? Bruydg. Niet anders als voldoeninghs lust, Waerom een Bruydtjen wordt gekust. Bruydt. Wel ist om kussen u te doen, Soo kust, ick weyger u geen soen. Bruydg. Met kussen zijt ghy wel gherust, Maer verder noch streckt mijnen lust. Bruydt. U lust die soeckt ghy verd en diep, Ick wenste liever dat ghy sliep. Bruydg. Ick sal vergunt my maer myn deel, Bruydt. 't Onredelijck eyschen is te veel. Bruydg. Ick eysch het geene my bekoort,
Bruydt. Al sachjens datter niemant hoort. Bruydg. Mijn hart het is een Bruyd'gom groet, Bruydt. Ick voel wel wat ick lijden moet. Bruydg. Mijn Ziel, 't is u de ongewoont, Bruydt. Ach soetert my doch wat verschoont, En leght in rust u sachjes neer Ick ben vermoeyt van tegen-weer. Bruydg. Rust Engel rust, de morgen-gaef. Die sal ick u oock geven braef, Dat ghy daer over niet en klaeght, Wanneer u yemant daer naer vraeght. 't Sal wel beteren.
Cookies on Poetry Cove