Nova. Als Arituse moe quam van de jacht, Wt het Stimphalis wout Van Phebus straeltjen schier versmacht Socht sy verflout, Laeffenis te vinden by beeck of bron In 't coel geblaes van Auras winden, Door d'het der Zon. 2 Doen vondse een stille water-plas, Heel claer gelijk een Cristal, 't Geen met groen lommeringh begroeit was. Set van de wal Een van haer voetjes, in 't koele nat, En tot haer knietjen gaet sy soetjes Tot leavingh wat.
3 Hier mede was sy noch niet te vreen Maer ley boogh en pijlen neer, Ontgort haer, en treckt uyt haer cleen, Sy hangtse weer Aen de groene tackjens en treet gans bloot Int beeckjen neer, speelt, swemt heel swackjens, Denckt om geen noot. 4 Maer laes! Nerus dochter hoort een geruys Wt de groent vande beeck, 't Geen haer vervaerde en baerde kruys, Sy wiert schaemt bleeck Naerde kant vliende, die sy was naest, Soo haest sy Alpheum wierdt siende, Vlucht sy verbaest. 5 Wt de gront riep hy met een heerse stem Vlucht niet, vlucht niet mijn lief Maer 't soete Nimphje was in klem, Hy hem verhief Wt sijn reviertje Meent sijn begeer
de blusschen, maer het soete diertje Vlucht even seer 6 Heel naeckt, soo looptse geswind voor hem heen, 't Geen meerder ontsteeckt sijn brandt Door 't aensien van haer schoone leen, Door bosch meenich landt. Hy haer naer vliende door bergh en dal. Sy steets sijn schaduw voor haer siende, Tot meer ongeval. 7 Godinne Diana, doet my doch bystant, Roept sy al vluchtende voort, Eer mijn Alpheia brenght tot schant. Sy wiert verhoort, Een Wolck comt drijven, die haer bedeckt. Hy soeckt en roept hy wil daer blijven Tot die vertreckt. 8 Toen wiertse benauwt, en van angst heel besweet, Om dat hy daer hout sijn stee, Sy smelte in haer traentjes heet Van lieverlee
S'een Fonteyn werde, Alpheum dit siet, Verkeert hem weer tot mins volherde In eenen vliet. Wt is dit liet.
Cookies on Poetry Cove