Toon: Ay schoone Nimph aensiet een machtich Coninck. Myn lieve Zon, ey sie de tranen vlieten, Van mijne wangen af Kan mijn verdriet u morwen, noch verdrieten, Soo laet my dan het graf Genadich door een soete gunst verwerve, Op dese voet dat ick my noem, De Dienaer van soo lief een Bloem, En die mach sterve. 2. Mijn geest sal wis de dienst, die 'k eer bestede, Ten dienst van u begeert, Getrouw vervolligen, en de gebede, Aen u wel eer vereert,
Vernieuwen met veel danckbaere ghesanghen, Ghespronghen op de soete toon Van uwen liefd, die my, o schoon! Zoo heeft bevanghen. 3. En sal u, als een Enghel, noch versellen, En u behoen voor leet, Zoo yemant, buyten reen u zocht te quellen, Dat juyst ick wilje 't weet, Op datje toch gelijckje dee voor desen, Aen mijn leven met de rust Mijns asch versteur, maer in 'er lust En vree laet wesen. 4. Maer hou! mijn sin verdraeyt, ick schey uyt 't minnen; Het stoot my teghen 't hart, Ick soeck weer naer mijn eer gesonde zinnen, En gruw voor sulck een smert. Hoe stond' doch met my en met mijn leven, Dat my soo soet, en lustigh viel, Dat ick 't verliet, en mijne ziel Ten roof gingh geven.
5. 'k Meen 't ghenot van sulcke viese grepen Waer in maer onrust steeckt, Indien men niet ghenoeghsaem is gheslepen Dat, alsmen wil, weer breeckt De reecx van dese viezigheen der dinghen, Die niet dan sotheyt in ons voen: Ia schranderen botte grillen doen, En daer van singhen. 6. Doch slaet men op het best zijn lievende ooghen, Het schijnt ons niet dan goud: Maer ach! O! ramp, men is soo dra bedroghen, In waen, mits 't haest, of spa ons roud, Dat wy soo slecht sijn in elend vervallen, Dus draegt men 't leeft zijn dat 'er van In onse zielen blijft, wech dan, O schadelijck mallen. Verwin u zelve.
Cookies on Poetry Cove