Stemme:
Poliphemus aende Stranden // voelt branden Sijn wreet hart in heete min, Met een Seyse hy hem scheerde // ende hy keerde
Met sijn een oogh t'Zeewaert in.
2 Sevenmael sach hy rontsomme // is geklomme Op een steile rots aen Zee, Daer hy op sijn Rijspijp neurde // hoe hy treurde Om sijn Nimphe Galathe. 3 Galathe heeft hy gesonghe, sal den jonge Poliphemus noyt sijn brandt Met sijn water Nimph verkoelen // moet ick voelen Hoe den Etna mijn vermandt. 4 Galathea kompt wat naeder // denckt mijn Vader Is een Zee-god onbevreest, Voor Iupijn noch voor sijn donder // ist geen wonder Ben ick noyt vervaert geweest.
5 Galathe braveert de weerelt // geen geperelt Is soo eel, noch ghy Iupijn, Sy is bloosender als Flora // trots Aurora, Klaerder als een Kristalijn. 6 Wt u ooghjes Paragonne // haelt de Sonne Al haer schijnsel die sy geeft, Ghy verdooft de silv're mane // jae Diane By u schoonheyt niet en heeft. 7 Dies mijn schoonste Galathea // ooght mijn Vee na, Die de Sillops Bergh bedeckt, En mijn knods bedwinght de Landen // met de Stranden Alsoo wijt ons Landtschap streckt. 8 Ick heb o! Goddin vol waerde // in mijn Gaerde Al de vruchten Pomene, Daer ick op mijn fluyt sal spelen // en sal queelen Aengenamer dan Orphe. 9 Ghy seght ick heb maer een ooghe // siet de hooghe Phebus heefter oock maer een, Sonder d'welck dat Aerdt noch Hemel // en 't ghewemel, Vande Starren noyt en scheen.
10 Noyt hielt hy sijn oogh in 's Westen // dan ten lesten Keerde hy hem rasent om, Om sijn Galathe beminde // te verslinden Gaf een yselijcke brom. 11 Door dit gruwelijck naerbotsen // spleet de Rotsen Vanden Bergh AEtna heel, Galathea teegh aen 'tvluchten // doch het suchten Was tot Arsis achterdeel.
Cookies on Poetry Cove