Stem: Lestmael in 't krieken van den dach.
Ghy die in 't zoetste van u lent,
End' 't blijdste van u jeucht,
V ooghen en u zinnen sendt,
Tot queeking van u vreucht
Gae heen en vlecht een Krans'
Van roosjes, die de glans
Van een Godin gelijck een Zon beschijnt,
Dat het bloempje noyt en quijnt,
Schoon het de nijdt ondermijnt.
2 Ghy harders van het open velt,
In 't kiesen van een Maeght;
Niet anders als getrouheyt gelt,
Getrouheyt haer behaecht,
Wie los in 't minnen holt,
Wert om en om gerolt,
En vindt na langh gevry van 't wederlief,
Niet als een droef ongerief,
't Loon van een snoo sinne-dief.
3 Ghy die na Pafos hof toereyst,
Om daer te zijn ghekroont,
Leert dat zijn strenge wett bereyst,
Ge-eert zyn of gehoont.
d'Een vindt op Venus koets,
Een heele zee voll' zoets,
Een ander die zijn avrechts deuntje speelt:
Zijn eygen licht hem verveelt:
En endelijck altijt queelt.
Uyt liefde.