Bruydegom.
Ach Anna laet u sluymer-lust,
En veynst niet diep te zijn in rust,
En weygert niet in desen tijt
't Geen, daer ick langh heb om gevryt.
't Geen daar ick langh heb na gewacht,
Dat is de vreucht van desen nacht,
En weygert niet mijn ziel, mijn roem,
Te spitten uwe maeghdens bloem,
Ghy zijt de mijn, en ick de uw,
Waerom soudt ghy dan wesen schuw?
Wy twee die zijn te samen een,
Waerom dan langer soo ghebeen?
Ontwaeckt, ontwaeckt, Anna ontwaeckt,
En dit gemaeckte slaepjen staeckt,
Het is doch al maer veynsery,
Hoe nae denckt Anna dit van my
Dat ick soo slecht, soo stil, soo koel
Sou leggen hier sonder gevoel?
Neen Anna dat is de meeningh niet,
Want seltsaem wonder my dit riet,
Eer dat ick trat op 't Ledekant
Dat ick verhoeden sou mijn schandt
Ick doe de Proef wel nu wel an
Of ick u wacker maken kan,
Ick kus u och 't geen my gewont
Heeft, en dickmaels gemaeckt gesont.
Ick kus u mont, wiens soet gedouw,
Ick soeter als het soetste hou
Ick voel u hart en ronde borst,
Ontwaeckt eer ick wat stouter dorst.