Singt met aendacht. Als wy aen het water tot Babel clachtich, Saten en weenden, wesende gedachtich Vwes o Zyon huys des Heeren reyn 2 Daer hebben wy met veel clagens gemeyn Onse harpen benaut met herten banghen, Aen den groenen wilgenboomen gehangen. 3 Daer hebben sy die ons hielden gevangen In spot begheert te hooren ons Lofsanghen, End spraken, Singt ons van Zyon een liet. 4 Wy seyden: hoe souden wy met verdriet, Beladen zijnd', ende met smaet en schanden Gods lof connen singhen in vreemde landen 5 Doch so ick u Ierusalem ghepresen, Verghete, so moet mijn rechterhant wesen, Onwetende des Harpen spels hier naer. 6 Mijn tonge cleeft aen mijnen mont eenpaer So ick u vergheet, end my can verblijden, Anders dan in u welvaert t'allen tijden. 7 Wilt, Heer, den Edomiten sijn gedachtich Die over Ierusalem riepen prachtich,
Als sy de stadt te niet deden seer fel, Ghedenckt dat sommighe riepen snel, Reyn af, reyn af, datse gantsch verbrant weerde Ende met een uytgeroyt tot der eerde. 8 Maer men sal u Babel noch so verbrande. Geluckich sullen ooc wesen de handen, Die t'quaet sullen wreken van u ghedaen. 9 Wel hem die u kindren sal grijpen aen End trecken van uwen borsten onreyne, Om die te verpletteren aen den steyne.
Cookies on Poetry Cove