Singt met aendacht.
Des boos doenders wille seer quaet, Ghetuycht seeckerlijck met der daet Dat hy niet vreest den Heere, 2 Want hy hem int boose behaecht, Twelck hy niet hatet noch beclaecht, Maer spot den vromen seere. 3 Seer schadelijck is de leere zijn, Vol van leughen ende fenijn, End hy laet hem niet leeren, 4 Des nachts denckt hy niet dan schalckeyt Hy wilt blijven in der boosheyt, End van gheen quaet hem keeren. 5 Heer u goetheyt end u woort waer, Tot der licht end den Hemel claer, Hen strecken na ons wenschen. 6 V oordeel vast als een berch staet, V recht diep als een afgront gaet, Ghy behoedt vee end menschen, 7 Hoe groot is dijn goetheyt eenpaer, Hen die onder u vleughlen haer Te begheven ghedincken 8 Haer begheert vervult ghy met goet End aen uwer wellusten vloet, Voert ghy die datse drincken. 9 In u is des levens fonteyn, End u claerheyt gheeft ons alleym Licht en verstant om mercken. 10 Over die herten onbevleckt V goetheyt, o Heere, streckt, Die steedts schijnt in u wercken.
11 Dat my de voet des menschen wreet, Niet en vertreed', en my gheen leet En doe, noch sta mits desen. 12 Hoe de boose vergaen doch siet, Sy blijven in eeuwich verdriet, Sonder verlost te wesen.
Cookies on Poetry Cove