Fragment I
Was vor .i. veinstre gestaen, Ende hadde die collumme bevaen, Ende sach in dat dal beneden Waer die heren quamen gereden. ‘Den vorsten’, seitsi, ‘hebbic becant, Dats mijn neve, die grave Roelant; Dander es met waren dingen Die grave Willem van Oringen; Die derde dinket mi Bertram, .I. stout rudder ende lofsam; Die vierde dats mijn here Bernaert: Ic weet wel, si comen harewaert, Ic vruchte, bi Gode die mi geboot, Dat si riden in hare doot, Ic wilde wel, datsi teser wilen Waren over .c. milen; Si hebben hoge bodscap te doene Die riddren sterc ende coene. Ganc wech’, seitsi, ‘portenare, Datti God onse here beware! Ende nem dese .iiij. hobande, Ende ghef mi den besten Roelande: Sech datten hem sijn moeije sande, Ende ghef mi desen den here Bertrande, Ghef elken riddere .i. hobant, Ende sech dat icse hem hebbe gesant. Doe die paerde achterwaren wale, Brinc de riddren in de zale, Si comen vor den overmoedichsten man, Die nie ter werelt lijf gewan. Bi den here die mi geboot! Ic duchte, hi salse slaen te doot. Ic wilde wel, datsi alle waren Over .m. milen gevaren, Dat seggic u met gewoude.’ Tien tiden was Aymijn die oude Onder alle sine baroene, Die stout waren ende coene. Daer sater gewapent .viij.c;, Dat seit de bouc, wien soos wondert. Daer was die overmoet so groot, Ende mallijc hadde up sinen scoot .I. zwaert met .i. goeden egge: Het es al waer, dat ic u segge. Haymijn sat tien tiden In enen bliaut van groenre ziden Die diere was ende goet, Daer menich goet steen in stoet: Dat nes logene negeen. Hi hadde gescranct sine been, Sijn ellenboge stoet up sijn knie, Sconre hof hilt Aymijn nie. Hi sat of hem ware onderdaen Dat kerstinede heift bevaen; Ende hi hadde met sire tongen Al dat hof also bedwongen, Datter niemen spreken dorste, Geen so rike lantsvorste. Nu camen die .iiij. rudders te male Vor Aymijn inde zale, Ende groeten Aymijn met minnen, Ende aldatsi vonden daer binnen Groeten si met goeder trouwen, Rudders, vrouwen ende joncfrouwen. Maer daer was niemen so coene, Die dorste seggen willecomen. Si bogen neder vele sciere An Haymijn alle .iiij. Ende hine was niet in dien, Dat hi up hem wilde sien. Doe seide die grave Roelant: ‘Wi zijn boden totu gesant, Ende comen van den coninc van Vrankrike, Dat gi croont Lodewike; Ens niemen so edel no so scone, Die Lodewike mach spannen crone; Dor u es thof gelinget met crachte .xl. dage ende .xl. nachte, Hi heift u gezworen vrede Met .xij. den besten van kerstinede.’ Haymijn horde wel de tale, Maer hi verzweechse altemale. Doe Aymijn sine viande Vor hem sach in sinen lande, Doe wert hi bleec ende vale, Hine conste spreken gene tale, Ende dat dede den ruddere goet Algader sine overmoet. Haddise sonder lachter mogen slaen, Sine waren hem niet ontgaen. Anderwerf sprac Roelant, .i. rudder stout ende becant: ‘Spreict iegen ons, Haymijn here, Dat u God geve ere! Wi biddens u genadelike; Ende segt, of gi Lodewike Cronen wilt, laet u sijn lief! Ghi sout andworden .i. dief Of .i. gerechten mordenare, Al waert dat hi verdeelt ware, Nochtanne soudire spreken iegen.’ Nochtoe zweech Aymijn die degen. Doe sagen die landes heren Mallijc up andren sere. Doe stont up die scone vrouwe, Die hovesch was ende getrouwe, Ver Aye was soe genant, .I. scale nam soe te hant, Ende ginc ten alre besten wine, Daerof quam hare sint pine, Ende brochtse vul wijns altehant, Ende seide: ‘drinct, neve Roelant, Desen verscen coelen wijn: U scinker willic heden sijn, Ende ooc mijns heren Willems mede.’ Doe gaf si drinken up die stede Gonen rudders altemale Ute gonre goutscale, Ende hietse willecome sijn. Des balch die grave Aymijn. Soe seide: ‘spreict, grave here, Ende andwort dor uwes selves ere Minen neven enten uwen mede: Het sijn de beste van kerstinede, Dat ghi so lange zwijcht, es dorperhede.’ Ende eer soe twort vulseide, Aymijn die hant verdrouch, Daer hi de vrouwe mede slouch So vruchtelijc enen slach, Dat soene horde no sach Daer dorste niemen seggen: ‘laet!’ No daertoe spreken goet no quaet, Nochtan dat haer dat bloet Nederstorte up den voet. Dit versach die grave Roelant, Ende Bertram, die wigant, Mijn here Willem ende Bernaert, Ende vloucten alle hare zwaert, Ende seiden: die duvel moests wouden, Dat sire ontwapent comen souden! Sie hieven op die scone vrouwe, Die hovesch was ende getrouwe. Gherne soude die gravinne Breken dese grote onminne, Ende soe riep met haesten groot: ‘Ghi heren, in hebbe gene noot.’ Die hovessce vrouwe entie goede Dwouch haer selve van den bloede, Ende liep daer Aymijn stont, Ende custen an sine mont, Ende helsten met houden zinne Ende seide: ‘spreict, grave, lieve minne!’ Als Aymijn sijn evelmoet Vergaen was, sprac hi, daer hi stoet: ‘Wat magic seggen, lieve vrouwe? Dat manic u in trouwe Ic ben dongevallichste man, Die ie ziele of lijf gewan, Ende gi dongevallichste wijf, Die nie ontfinc ziele of lijf.’ ‘Waerbi,’ seit soe, ‘soete minne’? ‘Ic wilt u seggen, vrouwe gravinne. Ic hebbe u gehat, dats waer, Lettel min dan .xxx. jaer. Hadde mi God der ere gejonnen, Ic hadde .i. kint an u gewonnen, Dat nu ten wapenen ware so goet, Dat mijn lant hadde behoet. Nu moet bliven al mijn lant Minen dootslegen viant, Hi wert so crachtich in corten dagen, Hi ontcrachteget minen magen: Daerbi staet mi onscone, Hi wille dat ic hem spanne crone, Dat ombieden si mi allegader, Ic haten meer dan den vader. Wien ic [van den sinen] mochte begaen, Dien soudic wel gerne slaen. Gegreepsi mi ooc, wete Kerst! Sine gaven mi negenen verst, Sine slougen mi ooc sekerleke, Dies es mine herte tongereke, Dat ic hem crone spannen soude,’ Aldus sprac Aymijn die oude, ‘Ende mijn goet hem soude bliven, Liever liet ic mi ontliven.’ Doe antworde die gravinne: ‘Grave,’ seitsi, ‘lieve minne, Of sake ware dat gi hat kinder, Waren si meerre of minder, Soudise doden?’ sprac die vrouwe. ‘Nenic?’ seiti, ‘bi mire trouwe! Ic soudse wel houden allegader, Also sculdich es die vader Te houdene sijn lieve kint, Dat hi vor al de werelt mint.’ ‘Entrouwen, here, so sijn verloren Die ede, die gij hebt gezworen, Hets omtrent .xxxii. jaer.’
Cookies on Poetry Cove