Fragment V
Des hadden die heidine groeten toren. Hi slouch menegen heelt stout, So dede sijn neve Renout, Hi wrochter onder groete moert, Si .ij. slouger vele doet. Aldus vochten die helde coene Van smorgens tote op die noene. Des hadde Renout ere groet, .ij. soudane slouch hi daer doet In den storem binden daghe. Bedi si daden groete clage Die Turken entie Sarracine, Bede openbare ende stillekine. Mettien begonsten die payiene Utermaten sere te vliene. Die kerstine en wisten wat doen Dan vaste volgen diere vloen. Si lieten daer dat siere brochten, Ende vele, die den wijch becochten. Die Sarrasine, diere vloen voren, Malegijs volgede na met sporen, Ende velder vele ende gnouch, Die Renout met sinen stave slouch. Die kerstine volgeden achter Den Sarrasinen sonder lachter. Dus jagedese, dat si vernamen Dat si te Nazareet quamen. Daer vloen die Sarrasine in, Ende pensden om hare gewin, Dat segic u al sonder waen. Doe moesten die kerstine slaen Vor Nazaret har getelt, Ende logierden op dat velt, Ende bleven daer binder nachte, Ende daden groete sciltwachte. Daerne dorsten si bliven niet, Wat so hen daer na gesciet. Te Jerusalem sullen si tiden Sonder enich langer biden Binder nacht al stillekine, Ende lieten daer die kerstine, Onthier datsi vernamen, Dat si te Jerusalem quamen. Doe sloten si die porte vaste Jegen die kerstine gaste, Ende slougen alle die kerstine doet Bi den here, die mi geboet. Die si daerinne vonden Binnen den selven stonden, Waer so sire toe quamen. Als onse liede dat vernamen, Datsi geruemt hadden die port, Als gi wel hebt gehort, Kerden si weder tAkers in, Ende gingen delen haer gewin. Bindien quam hem niemare, Dat Jerusalem verloren ware, Ende die kerstine, semmin leven, Die binnen waren bleven, Olle waren si doet geslegen. Doe droefde daer menic degen. Als die kerstine dat vernamen, Daden si hare volc te samen. Ende sochten raet vele houde An den stouten grave Renoude Ende an Malegise, [den] here. Doe swoeren die kerstine sere: Wi sullen alle verliesen dleven, Of si sullen ons weder geven Die stat ende oec dat selve graf, Daer God, onse here, binnen lach. Dit swoeren alle gemenelike. Die kerstine, arme ende rike, Dat si sonder enich sparen Te Jerusalem souden varen, Ende conckereeren dat heileg lant, Ende doen uter Torken hant, Of algader bliven doet, Bi den here, die mi geboet! Te hant sullen si boden venden, Ende int lant van Surien senden, Te Triple ende te Anthiochie mede, Telker stat van kerstinede, Die daer over ze waren, Te seggene, hoe si hadden gevaren. Dus geboden si te hant Hervaert over al dat lant: Te Jerusalem sullen si varen Sonder enich langer sparen, Om te winnen dat heilege lant, Ende doen uter heidine hant. Des waren die kerstine vroe, Dat gevallen was al soe. Doe geboden si hare herevart Te varene te Jerusalem wart. Dus gereden hem hastelike Bede arme ende rike, Ende daden hem op die vart, Ende voeren te hant derwart. Dus sijn si van Akers verheven, Ende hebben, semmin leven! Jerusalem belegen te hant Met menegen stouten wigant: Des macht ons die storie wijs Dar was Renout ende Malegijs. Eer die van Surien mochten comen, Hadden si grote scade genomen, Want die Turken daden groete were Van binne op dat kerstine here. So dat der kerstine so vele Bleven doet te dien spele, Ende vele meer hadden gedaen, Dat segic u al sonder waen, Des maket ons die storie wijs Ne ware Renout ende Malegijs Si daden daer so groete were, Dat si dat heidene here Achterdaden ende dreven. So menegen namen si dat leven Vanden heidenen, dat ic ne can Die wareit geseggen enich man. Dus [ia]gensise ter stede binnen Met groeten pinen ende omminnen. Ende als die Turken in die stat Waren, vorwaer segic u dat, Sl[oe]ten si hare porte met crachte. Renout bleef leggende op die grachte, Ende Malegijs, die stoute here, Te wachtene, of daer iemene mere Ute Jerusalem comen soude. Daerna quam, alst God woude, Grot sorcors ut Surie, Van Triple, van Ermenie, Ende van Antiochie, des sijt vroet .xxx.m helde goet. Si brochten mangen ende pedrieren, Slingren, tribuken van manieren, Talpen, sogen ende catten, Dat dede die Turken sere matten, Bedi si rechten hare gewerke Jegen den mur te werpene sterke. Van Babilonien die soudaen Hi dede rechten vele saen .ij. mangnele ende .i. pedriere, Te werpene jegen de hare sciere. Dus gereden si hem in beden siden, Mallijc jegen andren met nide, Als te stridene gemenlike. Si worpen inwart gewaerlike Menegen overgroeten steen, Dat nes logene negeen. Oec scoten si sere udewart, Dat segic u bi mire vart, Menich quareel groet ende scarp. Die .i. scoet, dander warp. Dat assaut was harde groet, Daer bleef menich kerstijn doet, Die vor die stat te dien tide Jegen die Turke quam te stride. Int selve assaut was Malegijs, Ende Renout, die grave wijs, Hem selven sullen si berechten, Vor al dander [sullensi] vechten In dat vorvechten, Godweet, Dat wert Malegijs sijnt leet, Ende Renout, waerlike dinc. Want Malegijs .i. wonde ontfinc, Bi den goeden sente Daniële, Dar met .i. scarpen quarele, So dat Malegijs, want ict las Nembermee sijnt genas. Hi was gescoten op sijn borstbeen, Dat hem ten scoudren doorsceen, So dat Malegijs met allen Van den orse moeste vallen Op die erde te dier stede. Te Gode dedi sine gebede, Ende bat genade omoedelike Gode, den here van hemelrike, Dat hi sine ziele moeste bewaren Ende voeren metter ingel scaren. Dat quareel was scarp ende groet, Daer men den ridder mede scoet, So dat Malegijs, de wigant, Sterven moeste al te hant. Doe clagede Malegijs, die here Die sonden uter maten sere, Die hi an Kaerle hadde gedaen. Omoedelike bathi saen Onsen here te dien stonden, Dat hi hem vergave sine sonden, Ende oec alle dandre met. Doe wende Renout, bi mire wet, Dor sinen oem. Doe sprac hi saen: ‘Renout, laet u wenen staen, Ende bit Gode tallen stonden, Dat hi mi vergeve mine sonden, Daer ic mede ben gebonden sere.’ Doe beval hine onsen here, Ende hietene groeten al sine vriende.
Cookies on Poetry Cove