Stemme: Gloryda als 't ymmers wesen mach. I. DAnck zy u Eele Roodt Angier, Die ons te samen riept al-hier, Daer waerlijck 't Woordt is Krachtigh; Wilt in de Konste soo voortgaen, Soo ghy nu hebt ghedaen Met dit Beroep aendachtigh.
I I. Ghy Spruyten van Lauw'rieren goet, Die Jeught neemt aen al met een moet, Wilt in de Konst voort-varen; Want die met lust wel treden kan, Werdt van een Kindt een Man, Krijght wijsheydt met de jaren. I I I. Beroemt vermaerde Roode Roos, Die altijdt Konst en Deught verkoos Voor slibberighe schatten; V Loff werdt nu door ons verbreyt, Ghy Aensiet de Jonckheyt. Om Leer daer uyt te vatten. I V. Wy roemen Ooghen-troost u Deught, Die vlijtigh altijts Oestgeests-vreught, Konstigh hier quaemt ter Feesten; Wy zijn ghebooren in een Jaer, Laet op een Kandelaer Nu lichten uwe Gheesten. V. De Cooren-Aeren aen den Rhijn, Die willen wy oock danckbaer zijn, Om dat de Liefd' moet blijcken; Daer Broeders by een komen 'tsaem, Volhert daer in bequaem, Sonder daer van te wijcken. V I. Lely onder den Dooren schoon, Uyt Liefd' bestaen zijt ghy ghewoon De Konste te hanteeren; Wy buyghen neder onse Knien, Ny wy u hier noch sien, De Edel Konst ter eeren. V I I. De Pijn-Appel, uyt Liefd' ghepijnt, Die by u hier nu mee verschijnt, Neemt Oorlof aen u allen; Tot dat wy komen we'er by een, En bidt, laet haer Konst kleen, V Broeders wel-ghevallen. Uyt Liefd' ghepijnt.
Cookies on Poetry Cove